Drieënzestig jaar geleden

De eerste februari zal voor mij zolang als ik leef, altijd de dag zijn die de volgende herhaling is van die zondag in 1953. Voor het eerst in mijn leven – ik was toen negen jaar oud – werd toen een gebeurtenis vast in mijn geheugen gegrift. Vandaag drieënzestig jaar geleden ontstond de collectieve herinnering van mijn generatie, met de Watersnoodramp die de Zeeuwse en Zuid-Hollandse eilanden toen trof. Ieder van om en nabij mijn leeftijd zal het op zijn eigen manier hebben ondergaan. Inderdaad o n d e r g a a n. Omdat het nieuws als een vloedgolf, jong als je nog was, bij je binnenkwam, hoewel in de vorm van de droge mededeling van de nieuwslezer op zondagochtend om tien over half twaalf, welke dus in alle neutraliteit waarmee ze gebracht werd, de grootst mogelijke ruimte liet voor alle mogelijke vormen van emotie en verbeelding. Want dat bij elkaar kwam direkt in alle hevigheid bij mij, in heel mijn jongheid en prilte, op gang.
Aan de tafel bij de oude, houten radio die op zijn schaal nog Pittsburgh, Zeesen en Sottens vermeldde en zo model stond voor de magie die de wereld rondom mij nog in zich herbergde en die zich dus op die eerste zondag van februari in 1953 van haar meest woeste en boosaardige kant aan mij liet zien. Verwonderd en niet begrijpend bleef ik al die minuten kijken naar die radio waaruit die stem klonk die al dat onheil over Nederland en over mij uitstrooide en mij in de roes van wilde verbeelding en tegelijk onrust bracht. En zo moet ik een aantal minuten als aan mijn stoel genageld hebben gezeten. Niet wetend en vooral niet begrijpend, aan de haal met mijzelf en los van het moment zoals zich dat daar dus plotseling aandiende. Even echt weg, totdat de stem van mijn moeder opklonk die mij per omgaande in de werkelijkheid terugbracht met de vraag of ik zoals gewoonlijk de spruitjes schoon wilde maken. Want die aten wij altijd op zondag. En er was kennelijk te weinig reden om van dat vaste gebruik op die dag af te wijken. Waarschijnlijk omdat we toch blij waren dat wij nog het leven hadden…..

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Herinneringen en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

6 reacties op Drieënzestig jaar geleden

  1. sjoerd zegt:

    Ik wordt er al mijn hele leven mee geconfronteerd dat ik geboren ben in dat rampjaar…

  2. hanneke zegt:

    Je kunt je nu niet meer voorstellen dat er op school niet over gepraat zou worden. Ik was zeven. Ik hoorde het net als jij op de radio en las het dagenlang in de kranten die er bij ons thuis waren. Op school toen geen woord.

  3. Emigrant zegt:

    Ik was erbij, als zesjarige. De benedenverdieping van het huis van mijn grootmoeder, waar ik logeerde, stond onder water. Met een bootje eruit gehaald, later met een ‘zilveren’ auto van het Rode Kruis naar mijn ouders gebracht. Nog altijd zie ik die weg voor ogen: een iets hoger gelegen dijk door een landschap dat in een watervlakte was veranderd.

  4. Dhyan zegt:

    Recentelijk las ik er over op het blog van Ria van Felius (Ria in de blogrol bij Mack).

    http://www.riavanfelius.nl/archive/2016-01-30/verslag-van-de-ramp-van-1953

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s