Crisis in onze democratie

Het is nog niet eens zo lang geleden dat het lidmaatschap van de Tweede Kamer als de hoogste baan van het land gold. Ga maar na. In die functie werd namens de bevolking de regering gecontroleerd en zo nodig gecorrigeerd. Niets meer en zeker niet minder. Gezien het gewicht dat aan die rol werd toegekend, stond daar een meer dan fatsoenlijk salaris tegenover, dat nu rond 7700 euro per maand bedraagt plus een onkostenvergoeding en een recht op wachtgeld. Een prima betaling, waarin tegelijk ook de onzekerheid die inherent is aan de deelname aan het politiek bedrijf, verdisconteerd is. En logisch dus dat de kiezer van zijn volksvertegenwoordiger, als die zo goed gehonoreerd wordt, verwacht dat hij zijn stinkende best doet en zo goed mogelijk het landsbelang en van haar inwoners behartigt. Eerlijk gezegd heeft het daar tot voor een jaar of tien eigenlijk ook nauwelijks aan geschort, afgezien van wat bedrijfsongevalletjes links en rechts. Het niveau en de continuïteit van onze volksvertegenwoordiging stond in de kern nauwelijks ter discussie. Zelfs een zekere afstand en onafhankelijkheid bij politieke partijen die aan een coalitie gebonden waren, bleef overeind. Den Haag, het Binnenhof genoot nog het vertrouwen van het land. Van de spreekwoordelijke kloof tussen kiezers en gekozenen was nog niet echt sprake. Maar hoe is daar de laatste tien jaar de klad in gekomen. Wat zelfs zo is geëscaleerd dat er langzamerhand een crisis in het parlementair stelsel is aan het optreden.
Het geloof in het adequaat functioneren van de Tweede Kamer begint er echt bij in te schieten. Wat dat instituut aan haarzelf te danken heeft. Immers,  Kamerleden zijn zo ingesnoerd in een coalitie-akkoord dat dit een dictaat begint te lijken en politieke verhoudingen in het parlement onwrikbaar vast liggen. Het beginsel dat de volksvertegenwoordiger zonder last en ruggenspraak zijn taak moet kunnen vervullen, is nietszeggend geworden. De individuele onafhankelijkheid, het eigen politieke geweten wordt te eenvoudig weggestreept tegen de macht en de kracht die een coalitie-akkoord vertegenwoordigt. Met als enig gevolg een voorspelbaar politiek proces dat direkt in zo’n akkoord is geprogrammeerd en dat de belangstelling voor de werking van het parlement bij de kiezer al snel doet verflauwen, zoals deze ook minder waardering zal voelen voor die volksvertegenwoordiger die zich in en door dit spel laat inpakken. En het beetje crediet dat dan nog resteert gaat natuurlijk geheel verloren als die gekozenen ook nog de indruk wekken dat dat mandaat dat het Kamerlidmaatschap toch is en dat van de kiezer is verkregen, gezien en gebruikt wordt als de springplank naar een andere, ook lucratieve functie. Dan is het beeld van die belangrijkste functie van het land, dat volksvertegenwoordiger zou zijn, echt helemaal omvergehaald. Wat nu in Den Haag aan de hand is. Dat is de crisis in ons democratisch bestel.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Politiek en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Crisis in onze democratie

  1. sjoerd zegt:

    Ik vind het meer naar dorpspolitiek toegaan…

  2. Dhyan zegt:

    Ja het had zo mooi kunnen functioneren maar de onderscheidene belangen zijn gaan overheersen zodat het geheel nu een farce is geworden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s