Pik in, het is winter!

En plotseling kan de wereld heel anders zijn, zelfs een niet meer verwachte gedaante aannemen. Dat was toch wel de eerste gewaarwording en ook reactie bij mij toen ik vanochtend de gordijnen open deed en het wit van de wat aarzelend gedrapeerde sneeuw mij toelachte. Inderdaad, toelachte, omdat het mij zo maar vrolijk maakte na al die donkere dagen voor Kerst die een onverminderd vervolg daarna leken te krijgen in de vorm van de grauwsluier die over mijn wereld getrokken bleef. Met ook nog eens een winter die het verdomde om te komen zodat het leek of er naar de wisseling der seizoenen gefloten kon worden en daarmee alle zekerheden en waarden van ons leven onderuit gehaald dan wel op hun kop gezet werden. Met onbehagen dat zich breed liet voelen, als de resultante. Want zonder die wetmatige ingreep van de winter in de vorm van bittere kou en hevige vorst zouden zomers voor ons en voor de ons omringende fauna en flora heel anders worden. Nog afgezien van het feit dat de noodzaak van overwinteren elders in die omstandigheid natuurlijk ook als sneeuw voor de zon verdween als met de matigheid van temperaturen de subtropische gordel zo maar in onze richting zou gaan verschuiven.
Dus kantelende zekerheden in een wereld die daarmee alleen maar minder aanknopingspunten bood en eigenlijk een nieuwe verkenning voor het eigen bestaan dicteerde. Althans dat werd een steeds wenkender perspectief naarmate de winter uitbleef en de kalender en nog meer het lengen der dagen al een naderend voorjaar aankondigden. Trouwens, wie had de narcissen al niet zien bloeien? Voor mij leek de lente tenminste eind december begonnen op de Spaubeeklaan in Geleen, waar zich toen dat bloementapijt van het wit van de sneeuwklokjes en het geel van crocussen en narcissen ontrolde dat normaliter ergens in maart die bekende lentekriebels veroorzaakte. Met verwondering en zelfs dat logische en lichte gevoel van vervreemding tot gevolg. Waarna het zo’n dikke twee weken zoeken bleef naar dat spoor dat de natuur en het weer ons als zekerheid ontnomen had. Tot ik dus  vandaag bij het openen van mijn gordijnen met een eerste blik op de wereld het wit van de winter mocht ontwaren. Een wit dat een waar geschenk was, omdat alles op deze zondag weer terug in zijn plooi was gevallen en verloren gewaande zekerheden gelukkig hersteld. Zodat er bijna nog nooit met zoveel overtuiging zal zijn verzucht: “Pik in, het is waarachtig echt winter!”

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Pik in, het is winter!

  1. sjoerd zegt:

    Nou ja, je bent wel heel erg snel tevreden…

  2. hanneke zegt:

    Krokussen, narcissen en sneeuwklokjes heb ik hier niet gezien.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s