Een referendum als speeltje

Wie gedacht had dat dit schrikkel – en Olympisch jaar zonder stembusgang zou zijn, heeft het mooi bij het verkeerde eind. Dit is immers Nederland, land met evenveel zinnen als er hoofden zijn. Dus wordt er ook van alles over nog meer gevonden. En zeker niet vrijblijvend. Welnee, de Nederlander kan sinds een paar jaar in principe elk ei kwijt dankzij het feit dat het raadgevend referendum als zodanig een wettelijke grondslag kreeg en daarmee in leven werd geroepen. Waarmee de kat op het spek werd gebonden, in een land dat aan gekken geen gebrek blijkt te hebben en daar dus ook nog ruim baan aan geeft om hun fratsen in een breder en geaccepteerd kader geplaatst te krijgen. “Moet kunnen” zijn zo langzamerhand gevleugelde woorden geworden die als het ware verzonken en ingebed lijken in het brede maatschappelijke gevoel en die hoogstens zo nu en dan nog begeleid worden door een ongemakkelijke lach, omdat het kennelijk toch allemaal is zoals het is en ook niet anders kan zijn. Tegen die achtergrond en in die sfeer werd het zo maar mogelijk dat de Nederlander in april zal worden uitgenodigd om zijn of haar oordeel te geven over het zogenaamde associatieverdrag dat afgesloten zal moeten worden tussen de EU en de Oekraïne.
Dit verdrag zal dat laatste land de status van partner van de Europese Unie geven, een vooral in economisch opzicht bevoorrechte positie. Daar mag de Nederlandse kiezer zich dus over uitspreken, met de daarbij geldende randvoorwaarde dat een daaruit resulterend advies bindend wordt voor de regering als meer dan 30% van de stemgerechtigden daadwerkelijk op een stembureau is verschenen. In dat geval houdt de Nederlandse regering zich daar aan en zal ze haar veto over het beoogde verdrag uitspreken, dat dan van tafel gaat. Democratie ten top, zo op het eerste gezicht, maar tegelijk ook de grootst mogelijke flauwekul als de kiezer van zo iets complex en ongrijpbaars als dat verdrag wat moet en mag vinden. Omdat het de vraag oproept of een zo groot goed als die democratie bedoeld is om er dergelijke irrelevante flauwekul mee uit te halen. Niet dat het gewicht van onze staatsvorm met al haar bijkomstigheden niet uitvergroot en opgetoeterd mag worden. Maar vast staat toch wel dat het niet bedoeld kan zijn als wat speelgoed waarvan wat mafkezen gebruik kunnen en mogen maken om er zo’n dolletje mee te doen. Want als iets anders kan dat raadgevend referendum over het verdrag met de Oekraïne toch onmogelijk beschouwd worden.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Politiek en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Een referendum als speeltje

  1. Mack zegt:

    Er was er ook één die een handtekeningenactie startte omdat hij Farao van Nederland wilde worden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s