Hoe gaat het ermee…..?

De goeden niet te na gesproken, en dat is gelukkig het gros van degenen die mij na staan en waarmee ik mij ook nauw verwant voel, moet mij toch iets van het hart, dat mij steeds meer begint op te vallen en haast een teken des tijds lijkt te worden. Misschien ben ik wel een van de weinigen die het ziet, ondergaat en er eigenlijk ook over valt. Hoewel ik het mij bijna niet kan voorstellen dat het mij exclusief hindert. Of zouden we collectief toch zo in overwegende mate aan de praat zijn met onszelf dat we haast niet meer merken dat er ook nog anderen zijn die onze aandacht waard zijn, waarvoor we ook onze belangstelling best mogen tonen? In de beantwoording van die vraag, ligt de kern van mijn onrust en bezorgdheid besloten. Die vloeit voort uit mijn herhaalde ervaring, die ook nog eens van recente datum is, dat de enkele vraag naar iemands welzijn, dus hoe het met iemand gaat, bijna niet meer wordt gehoord. In die zin dat als een dergelijke vraag al aan iemand gesteld wordt, het antwoord breed uitgemeten wordt, men vaker van geen ophouden weet om over zichzelf en de eigen wederwaardigheden en lotgevallen te praten. Waarna het vaker gewoon stil blijft en dus eenzelfde vraag niet terug wordt gesteld, zoals toch gebruikelijk is in het verkeer tussen mensen. Een kwestie van interesse en beschaving, kan dat gerust genoemd worden.
Maar daar schijnt het niet meer van te kunnen komen, vermoeid en aangedaan als men mogelijk is nadat men zo over zichzelf is leeg gelopen. Met als uiteindelijk en waarschijnlijk gevolg wel het onder druk komen te staan van verbindingen en verbanden tussen en met mensen en een gemeenschap, een samenleving die daardoor niet meer aan die benamingen zal voldoen. Integendeel, de optelsom van individuen is geworden, van enkelingen die in extremis zich niet meer laten meevoeren met anderen, met medemensen, maar nog slechts op kunnen gaan in een mobieltje dat de eigen wereld messcherp afbakent en tegelijk beperkt en daarmee des te overzichtelijker maakt. Dus waarom dan nog over de grenzen daarvan te kijken dan wel een andere omgeving dan die eigen wereld te kennen of erkennen? Zou dat een onbewuste drijfveer kunnen zijn, als het gemak ook zo de mensen mag en kan dienen? Zoiets moet het toch zijn waarom er tegenwoordig zo gemakkelijk op zulke momenten gezwegen wordt en de wereld van anderen uit het oog verloren dan wel waarnaar niet meer gevraagd wordt. Maar, en dat nog eens met de grootst mogelijke nadruk, de goeden absoluut niet te na gesproken. Trouwens, beste lezer, voordat ik het vergeet, mag ik langs deze weg en om het goede voorbeeld te geven eens vragen hoe het met u eigenlijk gaat…..?

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .

6 reacties op Hoe gaat het ermee…..?

  1. Mack zegt:

    Om die vraag te stellen moet het wel goed met je gaan.

  2. sjoerd zegt:

    Het geijkte antwoord van mij zou dan zijn: “dat wil je helemaal niet weten”. En ik denk dat daar de kern van het verhaal ligt.

  3. math zegt:

    Ik teken ervoor.

  4. Margo zegt:

    Goed dank je. Ht kan altijd beter maar ook veel slechter.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s