Het voordeel van wegkijken

Het is natuurlijk ontzettend dubbel. Maar soms is de andere kant opkijken toch echt beter. Het voorkomt dat je plezier verpest wordt. Gewoon een simpel voorbeeld waarvoor ik niet verder hoef te gaan dan mijn achtertuin, die zich als het ware uitstrekt rondom mijn dorp. Al vaker heb ik hier verteld van de prachtige wandelingen die er daar door de velden, akkers en bossen te maken zijn. Daar hoef ik geen uren voor te rijden. Zo dicht bij huis bevindt zich die bron van mijn mogelijk genoegen, maar evenzeer van ergernis. Want het zou hier in en om Schimmert een waar paradijs zijn als het verschijnsel ‘mens’ er zich daar naar gedragen kon. Wat nagenoeg een onmogelijkheid lijkt te zijn, te oordelen naar alle afval, papier, blik, plastic en wat dies meer zij, dat zich langs wandelwegen, in bermen en beken bevindt, daar neergepleurd is – want wat is het anders – door deze of gene die er niks meer mee kon, dus zich er ter plekke van ontdeed zonder zich verder nog enige vraag te stellen. Als zo iemand dat al kan, met die zekerheid dat na hem of haar de zondvloed komt, die dat lege bierblikje of die plastic zak vanzelf met zich meeneemt. Zo moet het ongeveer gaan bij al diegenen die het gewoon op dat moment drukker met andere zaken hebben dan zich bezig te houden met hun afval, waar je immers gewoon vanaf moet zien te komen, dus ter plekke wegsmijt of uit je handen laat vallen. En wel zo snel als maar mogelijk is.

Wat echt niet alleen in al die holle wegen of bossen gebeurt. De op – en afritten van snelwegen geven zo mogelijk een nog treuriger beeld te zien van een heersende mentaliteit die niet uit te roeien lijkt en zelfs manifester wordt daar waar plekken van niemand zijn of lijken en iedereen van hartelust langs scheurt en dus aan de troep die daar ligt ook geen boodschap heeft. Waardoor men daar op die op – en afritten kennelijk maar doet. Met als meest bizarre uiting van die onverschilligheid die haast naar doortraptheid neigt, de driezitsbank die onlangs pontificaal gedeponeerd lag langs een oprit naar de snelweg Maastricht – Heerlen. En welke de kwalificatie van zwerfvuil natuurlijk verre overtrof zonder dat ik er een andere benaming voor weet. Hoogstens dat het de zoveelste getuigenis is van het feit dat het een lange, zo niet onmogelijke weg blijkt naar die betere en schonere wereld, die zo te zien ver achter de horizon ligt. Zij het dat we daarheen, naar die andere kant, toch het best kunnen blijven kijken, met voorbijgaan aan de troep die we blijkbaar moeten blijven maken, om het voor onszelf toch nog een beetje leuk te houden, in plaats van om te komen in ergernis en chagrijn.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving. Bookmark de permalink .

Een reactie op Het voordeel van wegkijken

  1. Dhyan zegt:

    Ik denk dat het te maken heeft met het feit dat er niet aan bewustwording wordt gedaan, zo’n actie moet gedragen worden en van binnenuit gedaan. Te veel varen we op verboden en straffen en daar kun je gewoon schijt aan hebben als er geen politie in de buurt is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s