Op zo’n Derde Kerstdag

Aan het beeld van Kerstmis zoals het zich bij mij van jongs af in mijn hoofd heeft kunnen vestigen, wordt steeds meer getornd. Het kantelt, het keert zich. Niet tegen zichzelf. Want het blijft wel een feest, besef ik op deze zogenaamde Derde Kerstdag als ik met voldoening terugkijk op de afgelopen dagen, die gevuld waren met weldadig en heerlijk eten waardoor mijn inwendige mens niet overvoerd werd, en waarin het gezelschapsspel gelukkig geheel aan bod kon komen. Waarmee Kerstmis als feest dat in gezinsverband wordt gevierd, wat mij betreft nog wel volledig recht werd gedaan. Daaraan heeft het allerminst gelegen dat het algemene beeld zoals dat de afgelopen dagen van buiten tot mij kwam, toch meer dan die paar haarscheurtjes is gaan vertonen. De tijd dat Bing Crosby met zijn ‘White Christmas’ nog relevant was en een ware bijdrage vormde tot de typische voorpret die met de Kerstdagen gepaard ging, lijkt vervlogen. Hoezo ‘Jingle bells’? Doet er nauwelijks nog toe als het leven zelfs tijdens die twee geheiligde dagen als gebruikelijk lijkt voort te gaan. Met supermarkten die al langer weigeren te sluiten omdat het geluid van de kassa kennelijk romantischer is dan dat van de slee en de Kerstman en zijn belletjes. Plus woonboulevards die blijven vollopen, zij het dat dit al langer bekende en dus haast vertrouwde verschijnselen zijn.

Maar het beeld van dat doorgaande leven tijdens de Kerstdagen vulde zich dit jaar nog meer, waarbij de voorjaarstemperaturen natuurlijk een handje hielpen. Want hoe kun je het anders in je hoofd halen om op 26 december in je auto met open kap rond te toeren, alsof de lente al in het land gearriveerd is? Om nog maar te zwijgen van die man die plotseling de geest kreeg en kennelijk genoeg van het binnen zitten had, dus maar zijn gazons ging maaien. Waarmee het alledaagse karakter dat Tweede Kerstdag blijkbaar steeds meer gaat krijgen, nog niet eens helemaal bevestigd was, maar in mijn gezichtsveld wel volledig vorm kreeg toen enkele huizen van mij vandaan een kolossale verhuiswagen stopte, waaruit gedurende de hele dag huisraad werd gehaald om daar een woning mee te bekleden. Het mag van mij allemaal. Ik heb er geen last van, maar het springt bijeengenomen natuurlijk wel in het oog, juist omdat het zich toch wat lastig verhoudt tot wat voor mij Kerstmis was en ook nog is, gevuld met sterren en sneeuw en vervuld van het verlangen naar rust en vrede op aarde, met de herdertjes die bij nachte lagen. Vandaar dat ik mij daardoor wat onbehaaglijker voelde nadat mijn eigen Kerst afgezien van de gemiste sneeuw wel geheel aan mijn wensen en beelden ervan had voldaan.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Op zo’n Derde Kerstdag

  1. Mack zegt:

    Het probleem is wel dat die mensen met de verhuiswagen op tweede kerstdag de wereld volledig naar de kloten helpen. Maar als je er iets van vindt ben je niet meer van deze tijd. Maar ik vind het veel te ver gaan. Dan moeten ze kerst maar afschaffen als vrije dagen. Kijken hoe de verhuizers dat vinden.

  2. Dhyan zegt:

    Heb er niks van gemerkt, de luiken naar de wereld zijn dan ook hermetisch gesloten deze dagen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s