Over werkloosheidscijfers

Weinig went zo snel als slecht nieuws. Krijg maar vaak genoeg tegenvallers verteld en op het laatst weet je niet beter en is het zoals het is. Althans zo zal het worden ervaren en wordt het niet eens meer als vervelend gezien, maar gewoon beschouwd als een omstandigheid die onveranderbaar is, als een eenvoudig fact of life, dat er nu eenmaal bij hoort. Of vergaat het iemand nog anders als de nieuwste werkloosheidscijfers bekend worden gemaakt, terwijl ze toch een rampzalige hoogte blijven houden? Want het is nu al jaren achtereen zo dat ons land zo’n 600.000 geregistreerde werklozen kent, ofwel 6,7% van de Nederlandse beroepsbevolking. Niemand die daar nog wakker van ligt, laat staan dat men zich druk maakt over de 11,5% van de jongeren tussen 15 en 25 jaar die er maar niet in slagen om aan de bak te komen. Dat is nu eenmaal zo, hoor je gedacht worden. De tucht van de markt, de prijs van de welvaart en meer van dat fraais dat voor zoete koek geslikt wordt, waarschijnlijk zo lang men er zelf niet door getroffen wordt. Kwam daar dertig jaar terug maar eens om. Want niet zodra waren de cijfers van deze omvang toen bekend of er was al een Kamerdebat aangevraagd met een land in rep en roer. Tijden veranderen dus snel, want wie kijkt er nog van op en denkt vervolgens aan de bevraging van Lodewijk Asscher, de Minister van Sociale Zaken die over die getallen gaat. Welnee, we doen met zijn allen tegenwoordig even een plas en alles blijft zoals het was in de wetenschap dat het verder natuurlijk ideale munitie is om de gevestigde orde mee te bestoken, wanneer dat tenminste in de kraam van pas komt.

Want geen beter middel en argument om het bestaande beleid van de heersende elite aan de kaak te stellen dan het naar voren schuiven van die 600.000 werklozen, die immers aan de kant staan terwijl links en rechts Oost-Europeanen de baantjes in pikken en die nog eens extra onder druk komen te staan in hun toch al kansloze positie op de arbeidsmarkt door het toelaten van al die vluchtelingen en asielzoekers. Maar zijn die werklozen allemaal wel zo kansloos en is er geen sprake van herhaling van zetten? Want zijn de Polen en andere Oost-Europeanen van nu naast de vluchtelingen niet de gastarbeiders van toen, die er destijds ook van beticht werden Nederlanders te verdringen, terwijl ze in feite de klussen opknapten waar wij onze handen niet meer vuil aan wilden maken? En zou er werkelijk zoveel nieuws onder de zon zijn, is de vraag die ook nu nog gesteld kan worden. Omdat heus niet elke autochtoon zich zo maar van de arbeidsmarkt hoeft te laten drukken door iemand die niet uit Nederland komt. Of wordt de weerbaarheid alleen maar minder door het besef van de aanwezigheid van een sociaal vangnet, dat toch bestaanszekerheid garandeert? Zou dat aspect niet meer belichting verdienen dan dat elke langere werkloze maar voetstoots als slachtoffer wordt opgevoerd en benut ten behoeve van de eigen verborgen politieke agenda? Nog los van de schande om die 600.000 als onontkoombare markt – en systeemfout te beschouwen en vervolgens over te gaan tot de orde van de dag.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Politiek en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Over werkloosheidscijfers

  1. Mack zegt:

    Precies. En wat doen ze: ze geven mensen die werken een hogere arbeidskorting en dat leggen ze dan uit als een stimulans om te werken. Ik hoorde het Samson nog zeggen vanochtend, met zijn IQ van 150. Het is net zo’n belediging van de goedwillende werklozen als dat je vluchtelingen ervan beticht dat ze op zoek zijn naar een uitkering. En dat plan komt van Wiebes vandaan, de sukkel. Werkeloosheid moet eerst aangepakt worden, en dan de rest.

  2. sjoerd zegt:

    Het gaat goed met de economie, maar niet met de werkelozen…

  3. terrebel zegt:

    Als werkloze kan ik er over meepraten dat het huidig systeem dringend moet worden herzien. Vanuit de participatiewet (vroegere Bijstand) moet ik in het arbeidsproces blijven. ‘Bijvoorbeeld door vrijwilligerswerk te doen.’ Ik gaf aan vrijwilliger te kunnen worden bij de Voedselbank, waar ik mijn eten van krijg. ‘Sorry meneer, dat mag niet want dan bent u één middag in de week niet beschikbaar voor de arbeidsmarkt en staat u uw eigen reïntegratie in de weg.’ En vorige week nog ben ik afgewezen voor een ‘gratis werkervaringsplek’. Wat moet ik daarmee na ruim 20 jaar betaalde werkervaring? Ik kreeg een ander voorstel voor ‘twee maanden gratis werkervaring’: Op handen en knieën de marmeren vloer dweilen van de directiekamer van de Dienst Werk en Inkomen. Serieus.

  4. math zegt:

    Wie van jullie heeft nog een lijst van wensen, wie heeft nog een verbouwing te doen, wie wil er nog een tweede auto, wie wil meer kleren, wie wil er meer in een tweede koelkast volgepropt hebben, wie wil een tweede computer, een derde tv? Wij willen vrije tijd, op stap gaan en vakanties vieren, reizen maken, steden bezoeken.
    De oplossing zal moeten komen van een eerlijke verdeling van het zinvolle en benodigde werk door de werkweek van het grootste gros van de werkenden tot 28 uren te korten en het loon navenant te verdelen.
    De beschikbaar komende vrije tijd voor ieder kan besteed worden aan mantelzorg, kinderopvang, individuele ontplooiing, vrijheid, deelname in huishoudelijke taken, opvoeding van kinderen, minder burnout, meer emancipatie etc. Allemaal winnaars.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s