Theater in Rome

Aan de pareltjes die het afgelopen jaar al onder mijn ogen zijn gekomen, is er weer eentje toegevoegd, hoewel ik er in het verleden al summier mee kennis had gemaakt. Wat er misschien wel toe heeft bijgedragen dat de indrukken die ik nu opdeed, des te dieper waren en mij ervan overtuigden dat drie volle dagen op zich al voldoende zijn om je door de schoonheid en de eeuwigheid van Rome in te laten pakken. En dat is dan meteen ook zodanig gebeurd dat nu al bij mij de zekerheid bestaat dat ik er binnen niet al te lange tijd, dus niet na zoveel jaren wachten, er nog eens terug zal keren om dat warme gevoel voor die stad te verversen. Want Berlijn is natuurlijk al een geweldige stad, vergeleken waarmee bijvoorbeeld een stad als Parijs wat mij betreft volkomen in het niet zinkt. Maar in dezelfde zin zie ik Rome op haar beurt Berlijn ook weer overtroeven. Met een tweeduizendjarige geschiedenis die overal voor het oprapen ligt en tot uitdrukking komt in kerken, gebouwen, beelden en architectuur in oneindige hoeveelheden en variaties. De onvoorbereide bezoeker zal niet weten waar hij het zoeken moet, met als onvermijdelijke uitkomst de gang naar de bekende toeristische attracties, die op zich best de moeite waard zijn. Maar er is in Rome zoveel meer, waarvoor wij dan toch maar hebben gekozen. Zoals de prachtige Villa Borghese met zijn Nationale Galerie voor de Moderne Kunst. Uniek qua ligging met dat onvergetelijke uitzicht over de oude stad, dat des te indrukwekkender is als de ondergaande zon daarover mag strijken.

En wat te denken van de voormalige pauselijke basiliek Sint Jan van Lateranen die je bij binnenkomst al de adem beneemt wanneer je recht tegen een van de fresco’s van Giotto aanloopt? De gang naar Trastevere, de bekende middeleeuwse volkswijk, is ook zo’n must die er altijd bij inschiet. Volkomen ten onrechte omdat je er voor een habbekrats kennis kunt maken met de Romeinse keuken op haar best in de vorm van een spaghetti carbonara. Genieten in optima forma heet dat als dat te combineren is met een blik in de Santa Maria in Trastevere met haar oogverblindende mozaïeken. Waar het hart van Rome zich ook voor de bezoeker opent, waar Rome zich in volle glorie laat zien. Ook op de zondag als de stad bruist, gloeit, en op elke straathoek nering uitbundig wordt bedreven tot verwondering van de Calvinist die opeens ook in mij blijkt te huizen en die evenmin iets begrijpt van het temperament waarmee het Romeinse verkeer zich voltrekt en waaraan slechts op het scherpst van de snede kan worden deelgenomen, dus door de stedelingen zelf. die er zo ook een attractie van maken. waarnaar je als gast het beste kunt blijven kijken. Omdat het in feite alleen maar theater is dat er wordt opgevoerd. Wat tegelijk de essentie van het leven in Rome lijkt, met dus alleen maar bezienswaardigheden, tot het meest alledaagse en banale toe. Naar welke voorstelling het goed kijken is gedurende drie dagen, met de stellige zekerheid dat ze wegens succes herhaling verdient. Waar dus wat mij betreft zeker sprake van is.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in De wereld en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s