Rozen en Parijs

Het is bijna niet te doen om tussen de baaierd van berichten en waaier van meningen over de verschrikkingen van Parijs nog een eigen en origineel geluid te laten horen. Obligaat gepraat is haast het onvermijdelijk lot voor ieder die vindt dat er toch een eigen zegje over moet worden gedaan. Vandaar dat ik het wat dat aangaat er maar bij laat en liever de columnist het woord geef die met zijn gevoel en opinie het dichtst bij mij bleek te staan. Dat is Johan van de Beek, die vanochtend zijn, en eigenlijk ook mijn, gedachten over ‘Parijs’ aldus prachtig onder woorden bracht:

“Na 11 september 2001 schreef ik op deze plek dat aanslagen met honderden doden een ramp zijn voor columnisten. Zeker voor een stukjesschrijver zoals ik die denk te zijn. Ik probeer te schuifelen in het schemergebied tussen wat ‘de harde actualiteit’ wordt genoemd en de alledaagsheid van het bestaan en dan komt er – bam! – zo’n gebeurtenis als 9/11 voorbij, die, roept iedereen, de loop van de geschiedenis gaat veranderen. Je kunt dan net doen alsof het niet is gebeurd en, bijvoorbeeld, een stukje schrijven over hoe het mogelijk is dat je een kamer binnenloopt om iets te doen en op het moment dat je daar staat, je niet meer weet waarom je naar binnen ging. Dat is heel menselijk. Ook heel herkenbaar. Maar mensen denken dan misschien: in welke wereld leeft die van de Beek? Parijs brandt en hij staat in een kamer dom voor zich uit te staren.

In welke wereld ik leef? Ik heb vrijdag de dertiende tot diep in de nacht naar CNN gekeken en Twitter gevolgd. Ik heb gecommuniceerd met vrienden en vriendinnen, gelovigen en atheïsten. Ik was boos en ik was verdrietig. Ik werd de volgende ochtend gebroken wakker. Daarna woonde ik een bijeenkomst bij over de vraag wat deze krant vandaag zou moeten doen voor haar lezers. Daar zijn heel veel mensen heel veel uren mee bezig geweest. Op zaterdagmiddag had ik even genoeg van Parijs, van de doden, van de islam, van WhatsApp, van het geloei op Twitter en van… alles. Ik liep de tuin in en zag tot mijn verbazing dat er rozen waren gaan bloeien. Ik pakte mijn telefoon en maakte een foto. Het begon zacht te regenen. Het had iets troostrijks. Roze en rode rozen op een zaterdag in november van het jaar 2015. Het begon te schemeren. En ik was blij dat ik leefde. (Dagblad de Limburger)

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Rozen en Parijs

  1. Mack zegt:

    Zo’n minuut stilte lijkt mij nog altijd de beste manier om je medeleven te betuigen. Dat gedoe op facebook met die vlaggetjes vind ik wat genant. En dan gaat het niet om die vlaggetjes, maar om hetgeen de mensen weer posten als ze hun profielfoto in zo’n vlag gewijzigd hebben. Dan krijg ik niet echt het idee dat het hen aangrijpt. Maar ja. Het is hoe de wereld werkt tegenwoordig, ik geloof wel dat we Mark Zuckerberg de invloedrijkste man ooit mogen noemen.

    • robschimmert zegt:

      Ik heb bewust daarover mijn mond gehouden omdat bij mij de lawine aan reacties naar aanleiding van mijn post na de aanslagen op Charlie Hebdo nog te levend in mijn herinnering was. Ik had daar deze keer geen zin in. Wat verder niets met strijdbaarheid of wegkijken te maken heeft.

  2. sjoerd zegt:

    De vlaggetjes zijn ook aan mij niet besteed. ook niet het extra bombardement door Frankrijk. Een misplaatste actie die weer om represailles vraagt. Ik vraag me af wanneer Nederland aan de beurt is.

  3. Margo zegt:

    Die in fransevlagkleuren verlichte gebouwen in de hele wereld, de gekleurde profielfotos, het is slechts een wanhopige manier te tonen dat het er toedoet, dat we weten en afkeuren. Solidair met de slachtoffers. Die vallen niet alleen in Frankrijk, maar het is nou eenmaal zo, dat je je meer betrokken voelt bij een buur dan bij een onbekende in een ver land. In alles wat er gaande is zie je gauw kritiek op allerlei uitingen van weerzin en afkeer. Ieder mens uit het maar zoals hij zelf wil, ik zie daar geen probleem in.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s