Oosteuropees verdriet

Het moest er een keer van komen. Nu is het dan ten langen leste gebeurd. Ondanks mijn aangeboren nieuwsgierigheid ben ik toch vastgelopen in de momenteel op Nederland 2 lopende documentairereeks waarin cineaste Britt Hosman de vluchtsporen van haar grootmoeder vanuit Oost-Pruisen direkt na afloop van de Tweede Wereldoorlog volgt. Ik kon het niet meer aanzien, die opeenvolging van Oosteuropees verdriet, welke nagenoeg iedere reportagereeks die over dat deel van ons continent gaat, over je als kijker wordt uitgestort. Waarbij het niet uitmaakt of het over het heden of verleden gaat. Het is een permanente poel van ellende waar elke camera weer overheen glijdt. In geen enkel opgenomen beeld is er ook maar een vleugje licht te bekennen. Melancholie en treurnis overheersen, of je de Baltische staten ziet, Wit Rusland, de Donbass of Moldavië. Mensen en lijden zijn daar zo te zien onverbrekelijk verbonden, gebukt als ze gaan onder het juk van schrijnende armoede en achterstand. Toen, getuige beelden van direkt na het einde van de Tweede Wereldoorlog, maar ook nog altijd nu, zonder dat er een spoor van verbetering of verandering te bekennen valt.

Een verdoemd gebied, de Oekraïne, de bossen van Oost – Polen, Minsk, Lublin, Lwow, waar de holocaust wel haar oorsprong moest krijgen en uiteraard Tsjernobyl ligt. Een streek, een omgeving, een deel van Europa waar geen redden aan is en wat ook nooit wat zal worden omdat het mateloos verdriet er altijd zal blijven heersen en ook niet anders wordt dan het leed dat Jerzy Kosinski al beschreef in zijn fameuze en aangrijpende roman ‘De geverfde vogel’ dat verhaalt van de zwerftocht van een zesjarig kind dat zijn weg zoekt door dat vreselijke gebied waarbij het overgeleverd wordt aan de buitennissigheden van een volslagen achterlijke en ontredderde plattelandsbevolking. Wat taferelen oplevert zoals ze eeuwen terug in al hun heftigheid geschilderd waren door Jeroen Bosch en Goya, en die ook weer terug te zien zijn met al hun beklemming in de documentaires die achtereenvolgens op zondagavond door de VPRO zijn en worden getoond. Welke treurnis, die mij dus al door Kosinski was ingeprent, daarmee alleen toevoegingen krijgt en zich bij mij opstapelt tot die emmer bij mij overloopt. Waar dus nu sprake van is, omdat hopeloosheid die zichzelf passeert zoals dus in Oosteuropa, mij teveel wordt. Want er moeten toch nog sprankjes hoop zijn om er de moed in te houden en te blijven kijken. En daar ontbreekt het mij nu ten enen male aan.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in De wereld en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s