The hunger games

Naarmate de jaren bij mij vorderen, begint het ook alsmaar meer geluk dan wijsheid te worden als ik nog kans zie om de vinger aan de pols te houden en daarmee het ritme van deze tijd op de voet te volgen. Laten we het maar op een ‘lucky shot’ houden als ik weer eens een doorkijkje heb op wat nou typisch als van deze tijd beschouwd kan worden. En hoewel ik altijd donders nieuwsgierig ernaar ben, blijk ik er meestal niet ondersteboven van te raken, laat staan vrolijk van te worden. Ook gisteren was het weer van dat laken een pak toen ik onverhoeds – ik kon op dat moment trouwens niet anders – een film voorgeschoteld kreeg die als dat product van deze tijd beschouwd moest worden, als een hype gold waar miljoenen mensen aan verslingerd zouden zijn. Wat op zich geen aanbeveling hoeft te zijn en dat in dit geval naar mijn smaak dan ook niet was, want naarmate de tijd van kijken verstreek mij alleen maar ontregelde en steeds meer op een verkeerd been zette. Ik raakte de draad kwijt, en nog niet eens zozeer van het op zich simpele verhaal, maar omdat mijn zekerheden en verwachtingspatronen, die ik als filmkijker vanouds heb meegekregen, behoorlijk verstoord werden door “The hunger games“.

Dat was namelijk de rolprent in kwestie, met, naar ik begreep, een van de huidige hot shots van Hollywood in de hoofdrol, Jennifer Lawrence, die hierdoor een haast iconische status had gekregen. Want wat ontrolde zich voor mijn ogen? Kort gezegd een sciencefictionfilm met zulke, zelfs uitvergrote, surrealistische trekken en beelden en scenes dat de vergelijking met het vermaarde ‘Twin Peaks’ van David Lynch zich onherroepelijk opdrong. Met daaroor ook een gevoel van vervreemding dat zich van mij meester maakte. Maar naar al snel duidelijk werd van mij alleen, omdat niemand van diegenen die er tegelijk er ook naar keken, ook maar een spoor van datzelfde gevoel toonde. Er werd volle bak meegegaan in het verhaal en voor 100% meegeleefd. Dus hoezo vervreemding, hoorde ik denken. Met als gevolg dat ik “The hunger games” volledig moest loslaten, omdat dat mijn wereld niet was en ik dus niet begrijp dat zovelen er zo door meegesleept worden dat het een ware hype wordt. Ook dankzij alle lovende recensies in de Volkskrant en NRC, moet ik geloven, die echter ook deze keer niet namens mij kunnen zijn geschreven.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Kunst en cultuur en getagged met , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op The hunger games

  1. Mack zegt:

    Ik zag hem staan tussen de films die we opgenomen hadden en zei dat die er wat mij betreft ongezien af mocht. Dit omdat ik collega’s erover gehoord had en ik mijn conclusies al getrokken had. We hebben the flight gekeken. Goeie film.

  2. sjoerd zegt:

    Je maakt me nieuwsgierig…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s