De Limburgse spagaat

“Alsof de tijd vijftig jaar werd teruggedraaid, daalden spelers, trainers en staf van Roda JC gisteren af in een Belgische steenkolenmijn. Op zoek naar de ziel van de club die zo graag het koempelgevoel wil uitstralen.” Zo luidt het begin van een verslag van een pelgimage van de Kerkraadse voetbalclub die duidelijk op zoek is naar zichzelf, naar een identiteit die hout snijdt en dan toch weer telkens en haast onvermijdelijk uitkomt bij het mijnverleden. Alsof dat nog leeft en er in haar omgeving nog toe doet, waar de laatste schachtdeur juist vijftig jaar geleden definitief gesloten werd. En met een zucht van verlichting van zoveel van diezelfde koempels die nu zo hoog op het schild worden geheven. Dat heet romantisering van een verleden dat meer lijden dan leven betekende, maar kennelijk wel de waarde heeft om symbool in dit heden te zijn. Waarmee Roda JC meteen de typische spagaat zichtbaar maakt waarin Limburg zich zo vaak weet te plaatsen om vervolgens onmachtig te zijn om verder te komen en vooruitgang te boeken. Want tegen de verdrukking van de tijdgeest in, waarin de oude Mijnstreek nadrukkelijk op zoek is naar een identiteit en vorm die in de 21e eeuw past, wil deze voetbalclub het verleden koesteren dat door zovelen afgezworen is.

Welk afzweren overigens net zo tweeslachtig is, omdat daarin nog altijd begrepen is de vijftig jaar na dato naijlende verwensing van Den Uyl, die ‘die Hollander’ heet die met zijn beroemde speech Limburg haar verwenst en dus tegelijk gekoesterd verleden heeft ontnomen. Wat het eigenlijke probleem van Limburg zichtbaar maakt, namelijk de moeite die er blijft bestaan om keuzes te maken, in die zin om het verleden echt los te laten ten gunste van het onvoorwaardelijk inslaan van een weg naar de toekomst. Met als gevolg dat er in feite geen stap wordt gezet en de laatste mem inderdaad het deel van deze provincie is. Met nu dus weer dat voorbeeld van een voetbalclub die tegen de verdrukking in het verleden blijft koesteren en romantiseren, waar in haar direkte nabijheid bestuurders druk doende zijn om het gezicht van de Mijnstreek daadwerkelijk in Parkstad te veranderen, om dat gebied echt toekomstbestendig te maken. Tegen welke achtergrond bezien alle gedoe van Roda JC om het aloude koempelgevoel weer tot leven te brengen een noodsprong lijkt, een teken van wanhoop, welke alleen maar mallotig kan worden als die Limburgse spagaat ook hier weer stug volgehouden wordt.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Limburg en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op De Limburgse spagaat

  1. fialas zegt:

    Ooit hebben ze met de operatie Zwart naar Groen getracht om het mijnverleden uit te wissen.Toch leeft er nog wel iets onder de mensen, gezien het succes van Carboon. Overigens was ik kortgeleden in Charleroi, en dan tel je toch je zegeningen. De kringen die hebben verdiend aan de uitbuiting van bodem en de mensen, hebben de streek als een baksteen laten vallen. Initiatief van Di Rupo om Charleroi een technische universiteit te geven gaf weer hoop voor de toekomst. Maar na de verkiezingen werden die plannen meteen door De Wever en Michel in de grond geboord.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s