Over de weekendbijlagen

Ze beginnen zo langzamerhand een plaag van jewelste te worden, de zaterdagbijlagen van de kranten. Leverden ze tot voor een paar jaar terug nog dat vermoeiende plezier en tegelijk dat onthande gevoel op van niet weten waar te beginnen met die rijstebrijberg aan informatie, opinies en achtergronden, met ook telkens weer die gerede kans op frustratie vanwege die alsmaar oplopende leesachterstand, dat nieuwtje, die prikkel is er wel zo onder de hand vanaf. Het heeft met die zaterdagse leesberg zo maar kunnen verkeren, de eerdere prikkels werden irritaties en alsmaar meer vanwege alle overbodigheid die je als abonnee, als lezer op al dat papier toegeschoven kreeg. De relevantie van alle materiaal is steeds kleiner geworden, met als gevolg dat de hoeveelheid ongelezen papier alleen maar groeit en bijna linea recta op de stapel terecht komt die eenmaal per maand wordt opgehaald door de plaatselijke voetbalclub die zo maar nog een status van nut weet terug te geven aan al die lectuur die er nauwelijks toe doet en qua waarde al weken, maanden alleen maar dieptepunten bereikt. Met ook het wekelijkse bewijs dat de samenstellers ervan, journalisten mag ik aannemen, elk kontakt met de werkelijkheid kwijt zijn geraakt en bij hun stokpaardjes uitkomen waarmee ze de lezer een plezier denken te doen.

Met als summum van die hopeloosheid die dus in hen gevaren moet zijn, omdat ze die bijlage elke week weer vol moeten krijgen, afgelopen zaterdag een verhaal van zes pagina’s waarin evolutionnair psychologen aan de hand van foto’s en gezichtskenmerken een voorspelling trachten te doen wie de volgende Amerikaanse president zal worden. Als je het al niet verzonnen kreeg, zou je het lef niet moeten hebben om je lezers daarmee lastig te vallen. En wat het alleen maar erger maakt, is dat het niet eens een incident is, maar zich meer en meer lijkt voor te doen en zelfs de boventoon voert, die irrelevantie in de weekendbijlagen, die eigenlijk des te ergerlijker zijn omdat ze ook nog eens een sfeer uitademen die slechts te herkennen kan zijn door een wel heel select publiek, de happy few, de grachtengordel, die het uiteraard allemaal wordt gegund. Maar dat wil nog niet zeggen dat heel Nederland daarmee verveeld moet worden. Want om zo de voetbalclubs te subsidiëren, is een reuzenomweg oftewel een mijl op zeven.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Media en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Over de weekendbijlagen

  1. Peter zegt:

    Ik kreeg telkens een spijtig gevoel bij de zaterdagkranten. Het werd een bijlagen-obesitas. Vroeger had je in een uur een voldaan gevoel, dat is nu verdwenen. ik ben dus met de papieren kranten gestopt, ik lees nog de Correspondent (dat zijn maar een aantal artikelen per dag) en sprokkel af en artikelen uit Blendle.

  2. sjoerd zegt:

    Ik sluit me aan bij Peter… Het meeste staat toch al online voordat een krant gedrukt is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s