De bijl aan Europa

Als iets in het jaar 2015 duidelijk is geworden, dan is het wel dat het eind van de Europese eenwording zoek is. Dat idealistisch project dat na de Tweede Wereldoorlog gestart werd met het doel om de wortels van een dergelijke catastrofe uit te roeien, lijkt zijn beste tijd te hebben gehad. Europeanen blijken bar weinig te hebben geleerd van de tragedies en verwoestingen die hun continent hebben geteisterd. Het bekrompen nationalisme, dat in het jongste verleden de bron van veel kwaad is geweest, blijkt veel hardnekkiger dan de behoefte om grensoverschrijdend te denken of verder te kijken dan de neus lang is. De wens om samen te werken legt het steeds meer af tegen het najagen van het eigen belang. Wat in de praktijk zoveel wil zeggen dat gezamenlijk optrekken aantrekkelijk is zolang dat de eigen beurs dient, dus de EU een serieus speler maakt op de wereldmarkt, tot een echte partij voor economische grootmachten als China, de Verenigde Staten en Rusland. Tot dat niveau wordt die EU omarmd. Van harte zelfs omdat men er in materiële zin beter van wordt. Maar wordt het punt bereikt dat samenwerking in Europees verband echt offers vraagt van elke lidstaat apart, dan wordt er nergens thuis gegeven en wordt de eigen koers blindelings gevaren omdat men met een herkenbaar verhaal thuis wil komen. En dat wordt dus niet in Brussel geschreven, waar voor de individuele Europeaan de abstractie heerst ten opzichte van wat er in eigen land gebruikelijk en tastbaar is, dus gemakkelijker wordt geaccepteerd.

Die processen hebben het afgelopen jaar evident aan kracht gewonnen en zetten ook meer en meer de bijl aan de wortel van dat idee dat de Europese eenwording wilde zijn. Zie kwesties als de Griekse schuldencrisis of de vluchtelingenstroom die de richting van ons continent heeft gevonden. Van gezamenlijk het hoofd bieden aan deze problematieken was er haast nergens sprake en regeerde plotseling de eigen souvereiniteit die de rechtvaardiging was om de eigen gang te gaan. Verontrustend en weinig hoopgevend, met zelfs een desastreus perspectief als het gaat om de Europese eenwording. Want werd niet de Britse uittreding uit de EU ineens op de politieke agenda gezet? En over benepen nationalisme gesproken dat lijnrecht staat op elke samenwerkingsgedachte in Europees verband, dan kunnen de Catalanen er ook wat van met hun wens zich van Spanje af te scheiden en een eigen staat te beginnen. Het zal ook wel weer met democratie en de wens van het volk te maken hebben. Maar met een geschiedenis die de neiging blijft hebben om zich te herhalen, hoeft hier niemand blij mee te zijn. Eerder verontrust, omdat het de Europese gedachte ondermijnt alsook onze rol op het wereldtoneel. Want die droeg alleszins bij tot onze welvaart, welke nu op het spel wordt gezet met het doordrijven van bekrompen nationalisme.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in De wereld en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op De bijl aan Europa

  1. L zegt:

    Heel goed gezien.

  2. Dhyan zegt:

    Zulke dingen kun je niet opleggen maar hebben de tijd nodig om daarin te groeien en opleggen heeft als gevolg dat velen zich er tegen gaan keren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s