Fijn in de trein?

Na veel jaren mobiel te zijn geweest met mijn auto, heb ik de sprong naar en in de trein weer gewaagd en ben zo dus teruggekeerd onder de mensen. Van de solitaire verplaatsing naar het reizen in groepsverband. Hoewel die verandering zeker zijn charmes met zich bracht, is ze mij aan de andere kant ook bepaald niet meegevallen. Want ben je in je auto alleen met jezelf en kan niks je eigenlijk deren omdat je niks ziet en weet, in de trein wordt dat opeens een ander verhaal als je met zoveel andere mensen wordt geconfronteerd en hun zeden en gewoonten zo heel dichtbij als het ware onder een vergrootglas gepresenteerd krijgt. Wat me tot nu toe lang niet altijd vrolijk stemde, zeker als die treinen goed vol zijn. Dan wordt niet het beste in mensen zichtbaar, in die zin dat het nogal van ‘ikke’ is die de rest gewoon laat stikken. Met als gevolg lompheid en onbeschoftheid die breeduit geëtaleerd worden. Zoals die evidente lak die men toont als reizigers uit willen stappen. Men jast zichzelf tegen de stroom in naar binnen, onder het motto dat het eigen belang altijd voorgaat, dus voor hoort te dringen. Zoals het ook usance blijkt te zijn geworden om de voeten (of zijn het toch poten?) op de bank tegenover zich te leggen. Op enig mededogen of medeleven van de medereiziger hoeft ook niet gerekend te worden.

Wat zoveel betekent dat je vette pech hebt als je minder valide of invalide bent, dan wel bejaard of gehandicapt, omdat tussen de rails het recht van de sterkste duidelijk geldt, dus wie het eerste komt, vanzelfsprekend het eerste maalt. De tijd van het afstaan van een zitplaats aan een andere reiziger die minder toegerust voor een staanplaats blijkt, is naar het schijnt allang vervlogen. Resteert nog een aspect dat ook dat botte egoïsme, die vette schijt aan de medereiziger laat zien en dat ook zo irritant vaak voorkomt. Dat is het verschijnsel van die reiziger die zich breeduit heeft geïnstalleerd en op de plek naast zich bagage en kleding deponeert en niet de geringste aanstalten maakt om zelfs uit eigen beweging die plaats vrij te maken. Nee, liever wordt er stommetje gespeeld en in het niets naar buiten gekeken in de hoop dat niemand het lef, of misschien zelfs de brutaliteit, heeft om te vragen of de betreffende plaats misschien beschikbaar is. Ik noem het een summum van lompheid, want ook nog van de geniepigste soort, die na zoveel jaren dat ik niet meer met de trein reisde, zo maar gemeengoed lijkt te zijn geworden. Waardoor je bijna zou denken dat je nog het beste in de daluren kunt reizen, want voor de rest staat het te bezien of het wel zo fijn is om in de trein te zijn.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

9 reacties op Fijn in de trein?

  1. Dhyan zegt:

    Ik leg jouw sjabloon van de trein dan weer op het land en ook daar betekend volgepakt onverdraagzaamheid. Maar ik zal wel weer de enige zijn.

  2. sjoerd zegt:

    En ga dan maar eens in een stilte coupe zitten… Als je twee woorden heb gezegd tegen je collega en medereiziger vliegt iedereen over je heen…

  3. Dhyan zegt:

    @Sjoerd en terecht het heet niet voor niks zo.

    • robschimmert zegt:

      Maar wel het zoveelste voorbeeld van de lichtgeraaktheid en heetgebakerdheid die in dit land langzamerhand bon ton aan het worden zijn. Want wat dat aangaat moet je ook in de bioscoop op je hoede zijn, heb ik gemerkt. Zelfs een licht geluid van lachen roept al irritatie en correctie op. Zo schijnen we met elkaar te moeten of willen gaan.

      • Dhyan zegt:

        Je voert het te ver door in de stiltecoupé mag je stilte verwachten en ook in de bioscoop willen mensen iets anders dan jouw gesprekken horen.

  4. André Holleman zegt:

    Ja Rob, zo te lezen is er heel wat veranderd sinds wij naar Utrecht reisden!

  5. Margo zegt:

    Ja, wil je niet geconfronteerd worden met het boerenklootjesvolk dan kun je beter in je auto stappen. Wij hebben in Amsterdam diverse keren de metro genomen, en dat viel heel erg mee. Iedereen is verbonden met zijn smartphone, middels ogen en oren via het bekende witte kabeltje.

  6. Rob Alberts zegt:

    Zonder rijbewijs blijf ik afhankelijk van het ov.
    Ik weet niet beter.

    Vriendelijke groet,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s