Van fietser naar wandelaar

Op Vijlen en Ubachsberg na is Schimmert, mijn woonplaats, een van de hoogst gelegen dorpen van Nederland. Het heeft wel wat, zo’n exclusieve status, nog afgezien van het feit dat je daardoor ook meteen een van de fraaiste watertorens in Limburg in je nabijheid hebt. Een ijkpunt in het landschap, waar je je, waar je ook bent in de direkte omgeving, altijd op kunt richten. Zodat je nooit verder van huis bent. Maar daar houdt de aardigheid van die hoge ligging voor mij als Schimmertenaar ook meteen op. Sterker nog, eigenlijk heb ik dat juist altijd als een paskwil ervaren omdat het de fietser in mij van meet af aan een kopje kleiner heeft gemaakt. Was ik totdat ik in Schimmert ging wonen, een verwoede fietser ondanks de permanente tegenwind die er in de Hollandse polder altijd waait, al snel was het in Limburg met die pret gedaan. Want opeens bleken er andere obstakels aan de orde dan dat gevoel van een windkracht vier pal in je gezicht. Al snel werd mij duidelijk dat fietsen in, rond, uit en naar Schimmert een compleet ander verhaal werd, met altijd die meevaller van een afdaling aan het begin van een tocht, welke echter op datzelfde moment al werd belast met het vooruitzicht dat na de nodige uurtjes fietsen zo’n helling andersom genomen moest worden.

Met stijgingspercentages die naarmate die terugklim vorderde, de hebbelijkheid hadden om exponentieel te groeien, althans voor je eigen gevoel. Het gevolg was dan ook dat het enthousiasme om de fiets te pakken, heel snel bekoelde en zelfs geen impuls kreeg door de aanschaf van een Gazelle die nota bene 21 versnellingen had. Geen lieve moeder hielp er nog aan, zelfs dat aantal van 21 niet. Met een definitieve punt erachter toen ik een paar jaar terug een van die entrees naar mijn dorp, de Kleverberg, weliswaar nog met succes nam, om het bovengekomen direkt zwart voor mijn ogen te zien worden. Dat was het allemaal niet waard, terwijl een e-bike al helemaal niet aan de orde was, gegeven de alles overheersende vraag of het forse bedrag dat ervoor neergeteld moest worden, wel dat plezier zou brengen dat ik eigenlijk al die jaren had gemist. Vandaar dat ik mij sindsdien wijd aan het wandelen, ook rond mijn dorp, met de geruststellende wetenschap dat mijn Gazelle zijn tijd heeft gehad en geduldig op een nieuwe eigenaar staat te wachten.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

6 reacties op Van fietser naar wandelaar

  1. Ximaar zegt:

    Ik doe het regelmatig beide. Dwz een rondje fietsen en dan door de duinen lopen (al dan niet met de fiets aan de hand door het mulle zand) omdat daar veel meer wandelpaden zijn. Met heuveltje-op en -af zit ik niet zo. Dat hangt van het stijgingspercentage en de lengte af. Zuid-Limburg valt dan mee, de Eifel, Rhön en vooral Yorkshire zijn vaak 3x zo lastig als je op de dwarsrichting van de rivieren fietst. Maar ik ben ook niet te beroerd om a te stappen als mijn fietssnelheid niet meer boven de 8km/h komt. Voordeel is dat dat nooit zo lang is en daarna kan ik m’n fiets weer naar beneden benutten. (In mijn geval heb ik doorgaans 10kg bagage bij me en dat helpt ook niet echt mee heuvelopwaarts. Goed schakelen en harde banden zijn het belangrijkst.

    Maar ook met lopen moet je bij een steilere heuvel de paslengte danig inkorten en Nederlanders zijn daar slecht in.

  2. pjotr zegt:

    Toch is, vooral in het Limburgse heuvelland, een e-bike zo gek nog niet. Je moet wel trappen, maar tegenwind en heuvels zijn wat gemakkelijker te nemen. Aanvankelijk was ik sceptisch, maar inmiddels gebruik ik hem graag, vooral als het waait. En in Zuid-Limburg was het een genoegen om er mee te fietsen. En ik ben zelfs nog een jaartje jonger dan Rob.

  3. sjoerd zegt:

    Haha, watje. Voor mij was het altijd een uitdaging om via de adsteeg naar huis te rijden. Een bergje van niks…

  4. Emigrant zegt:

    E-bikes zijn wel duur, maar ik heb wel heel veel plezier van de mijne, in mijn eveneens heuvelachtige woonomgeveing.

  5. Rob Alberts zegt:

    De Limburgse hoogten doen mij goed!

    Vriendelijke groet,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s