Amsterdam’s andere gezicht

Als mijn dochters er niet zouden wonen en als het Concertgebouw en de drie grote musea er niet waren, dan was ik nooit en te nimmer meer te zien in Amsterdam, heb ik hier al vaker omstandig betoogd. Doordat de bouwputten er maar niet willen verdwijnen, door de onmetelijke drukte die je belet om je weg rechtstreeks te gaan en door de permanente staat van anarchie waarvoor het legioen fietsers blijft zorgen, kom je wel zover dat je er in feite niks te zoeken wilt hebben. Zo is het mij in de loop der jaren dus vergaan, waardoor er wel iets bijzonders aan de hand moet zijn, wil ik mij erheen begeven om er dan ook zo kort mogelijk te blijven. Mijn gemoedsrust is mij namelijk wel wat waard. Welnu, zoiets uitzonderlijks was er dus aan de hand in de vorm van een tentoonstelling in het van Goghmuseum, waar het werk, het leven en de motieven van de Noorse expressionist Edvard Munch en van Vincent van Gogh met elkaar werden vergeleken. Wat dus nog nooit was gebeurd en vertoond. Met een gratis reisdag nog bij de hand en een museumjaarkaart gevoegd bij het unieke karakter van deze expositie, was het besluit toch snel genomen om daar naartoe te gaan en werd de genomen moeite ruimschoots beloond in de nieuwe vleugel van het van Goghmuseum.

Met als bonus en extraatje het zicht op het Museumplein, dat omringd door de drie grote musea en het Concertgebouw een allure heeft gekregen die ik voordien eigenlijk nog nooit had ontdekt en waarmee Amsterdam steden als Brussel, Wenen, Bilbao, Kopenhagen en Berlijn met hun eigen museumkwartieren meer dan de loef afsteekt, want verre overtreft in grootsheid en levendigheid zonder dat je je als enkeling klein en verdronken voelt op die meer dan ruim bemeten plek die het Museumplein onmiskenbaar is. En omdat wat waar is, ook beslist gezegd mag worden, wil ik ook nog vermeld hebben dat ik evenzeer onder de indruk ben geraakt van de wijze waarop de achterkant van het Centraal Station, dus aan de kant van het IJ, haar nieuwe vorm heeft gekregen en op geen enkele wijze nog herinnert aan de troebele toestand die daar jarenlang heeft kunnen heersen, daar haast per definitie bestond. Ook daar heeft de stad zich een visitekaartje verschaft waar het zich niet meer voor hoeft te schamen, maar oprecht trots op mag zijn. Waardoor mijn beeld van Amsterdam wat bijstelling kreeg zonder dat dat betekent dat het nu voor mij ‘the place to be’ geworden is.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in De wereld en getagged met , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Amsterdam’s andere gezicht

  1. sjoerd zegt:

    Ik ben er ooit een keer geweest en ben daarna gevlucht…

  2. Rob Alberts zegt:

    De gebieden buiten de ring hebben ook allen iets te bieden.
    De verdwenen LAW-route het rondje van Amsterdam gaat langs de rafelranden van de stad.
    Een andere aparte sfeer geven de gebieden rondom deze stad.

    Vriendelijke groet,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s