Een gedroomde Appel

Omdat de gemoederen de afgelopen dagen hier op mijn weblog flink zijn opgelopen en dat eigenlijk nog doen, gooi ik vandaag wat olie op de golven in de vorm van een mijmering over een droom die ik ooit had, maar die nooit mocht uitkomen. Gewoon omdat ze toen niet te verwezenlijken was of omdat ik op dat moment niet het lef had om door te pakken en voor die vurige wens door roeien en ruiten te gaan. Zo zat ik niet in elkaar en ben ik ook nooit geworden. Het is maar dat men dat weet voor met mij mee te gaan in de uitdieping van mijn herinnering die teruggaat naar 1965. Ik studeerde in Amsterdam, had in het rumoer dat toen tekenend was voor de sfeer in de hoofdstad, met provo, het huwelijk van Beatrix, Vietnam, al teveel aan mijn hoofd dan goed voor mij was met mijn 21 jaar. De wereld stond op zijn kop, nieuwlichterij was de norm, in de muziek, de beeldende kunst, de politiek. Kortom, wist ik veel waar ik het zoeken moest, met ook nog eens de liefde die van mijn lijf en geest bezit had genomen. Kleine, jonge jongen in de grote stad, die nog lang niet op zijn maat gesneden was. In die verwarrende tijd, met het Spui als het epicentrum en dus de plaats waar je als het ware naar toe gezogen werd, omdat je er bij wilde zijn, liep ik op een dag door een van die straten die daarheen voerde, toen ik half dromend door een vluchtig beeld in mijn rechterooghoek werd getroffen. Alsof het een bliksemflits was, maar wel rood van kleur. Ik stond meteen stil en keek in de etalage van Galerie Krikhaar waar prominent een schilderij stond, dat mij als het ware naar zich toezoog.

De voorstelling bleek er niet toe te doen, maar de kleuren des te meer, die mij dan ook hevig aanpakten. Liefde op het eerste gezicht of zoiets moet het zijn geweest dat ik voelde voor de compositie, voor het beeld waarnaar ik moest blijven kijken. Het was van Appel, twee bij een, van olieverf en het kostte 190 gulden. Het duizelde mij en de indrukken gingen met mij op de loop. Ik ging verder, maar bleef ermee bezig en bespeurde langzamerhand het verlangen bij mij om het weer terug te zien. Wat de dagen daarna dan ook meermalen gebeurde waardoor het plan bij mij rijpte om dat schilderij in mijn bezit te krijgen. Maar hoe in hemelsnaam, met geen cent de makke. Bij mijn ouders hoefde ik met die fantasie, want dat was het voor hen natuurlijk, niet aan te komen, nog afgezien van het feit dat zij het sowieso zondegeld zouden vinden, omdat ze totaal niets met kunst hadden. En andere sponsoren of mecenassen had ik nog niet binnen mijn bereik. Waardoor mijn plan een droom moest blijven omdat ik dus de stoute schoenen miste om het werkelijkheid te maken. Met achteraf, en eigenlijk tot op de dag van vandaag nog, die spijt dat ik die kans voor bijna open doel gemist heb, te meer omdat dat schilderij nog maanden bij Krikhaar uitdagend naar mij heeft staan lonken en pronken, voor de prijs die bezien vanuit het nu een lachertje genoemd mag worden, maar voor mij toen onoverkomelijk en bittere ernst was.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Herinneringen en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Een gedroomde Appel

  1. sjoerd zegt:

    Ik kan me dat heel goed voorstellen. Dat heb ik af en toe van dingen die mijn vrouw heeft weggegooid in een vlaag van opruimwoede…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s