Het kind als trofee?

De directe zorg voor mijn dochters en dus hun opvoeding, heb ik inmiddels de nodige jaren achter mij gelaten. Wat niet wil zeggen dat ik geen enkele interesse meer heb in de wijze waarop dat tegenwoordig wordt gedaan. Ten slotte ben je niet voor niets ervaringsdeskundige, met de nodige feilen en gebreken, om niet reikhalzend te kijken naar de manieren waarop opvoeding momenteel in de praktijk gestalte krijgt. Niks boeiender dan dat als je het vergelijkingsmateriaal voortdurend bij de hand hebt. En wat dan nog steeds blijkt te staan als een huis is de uitgesproken wil van ouders om het beste van het beste voor hun kinderen te willen. Alleen in wat dat inhoudt, zijn in de loop der tijd nogal wat veranderingen opgetreden. Waarbij ik meteen kanttekeningen zet omdat het allemaal wel erg ver doorgeschoten lijkt in deze tijd. En dan gaat het nog niet eens over de hippe kleren, de IPhone en zelfs niet over zo’n luxe vakantie op Ibiza. Dat is van alle tijden, echter heeft een wat andere vorm gekregen. Maar wat duidelijk nieuw en anders is ten opzichte van twintig, dertig jaar terug is dat praktisch alles ingezet wordt op een schoolloopbaan van een kind, met het vwo als norm. Daarvoor wordt door de ouders alles uit de kast gehaald en middelen tot het uiterste aangewend om hun kind maar vooral op te stoten in de vaart der volkeren. Waarbij gedacht kan worden aan huiswerkbegeleiding, bijles, remedial teaching, Cito-cursussen, brugklastrainingen, dyslexie – en dyscalculielessen plus nog een leger aan kindercoaches, orthopedagogen en psychologen dat ook altijd te hulp kan schieten.

Met die vormen van ondersteuning zoals hiervoor genoemd, is al gauw een paar honderd euro per maand per gezin gemoeid, wat op jaarbasis voor het hele land een bedrag van 149 miljoen euro betekent. In dit bedrag is nog niet begrepen de som die ouders willen besteden aan gespecialiseerde onderzoeks – en adviesbureaus die de cognitieve vaardigheden van een kind testen en tegelijk kijken naar de psychische gesteldheid ervan. Want bij de konstatering van een leerstoornis, een spellingsstoornis of taalstoornis of als er rijpingsproblematiek dan wel hoogbegaafdheid wordt gesignaleerd, of als er sprake blijkt te zijn van een disharmonisch intelligentieprofiel dan wel van sociaal-emotionele problemen, dan kan er onverwijld een behandelingsplan worden opgesteld om het kind naar dat zo gewenste hoger opleidingsniveau te brengen. Want dat is toch wat ouders zeggen te willen? Het beste voor hun kind. Of gaat het misschien toch meer om henzelf, als zij hun verlangens zo angstvallig op hun kinderen projecteren. Omdat het uiteindelijk nog altijd sociaal gewenst is om goede sier te kunnen maken met een succesvol kind en de tijden wat dat aangaat in feite niet zijn veranderd, hoogstens stukken scherpere kanten hebben gekregen. Met de kinderen die daar toch het meeste last van hebben.

Advertentie

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving. Bookmark de permalink .

2 reacties op Het kind als trofee?

  1. sjoerd zegt:

    Klinkklare onzin allemaal. Of wij zo verkeerd bezig waren dat dat nu ineens noodzakelijk is waag ik te betwijfelen…

  2. Margo zegt:

    Omdat ik veel onderzoek doe naar mijn voorouders en de families uitpluis, zie ik dat vroeger, zeg 100-200 jaar geleden, de gezinnen zeer kinderrijk waren. De armoede was ook groot en veel kinderen stierven voor ze volwassen waren. Hoe dan ook, er bleven er veel over, en dat, plus de grote rijkdom tegenwoordig is het verschil tussen toen en nu. Kinderen zijn nu de prinsjes en prinsesjes van hun ouders, ze zijn ‘prachtig’ en getalenteerd. Ze moeten dus alles mogen en kunnen, en krijgen. Ze worden gepamperd tot en met. Er is geen ‘nee’ voor deze verwende tieners en twens, en dat begint uiteraard al in de luiers. Dus ze reizen heel de wereld door, dragen dure merkkleding, hebben op hun 18e rijbewijs+auto, het mag hen aan niets ontbreken. Dàt vind ik verkeerd. Ze leren niet werken en vechten om iets te bemachtigen. Het gaat allemaal vanzelf. Ze hebben er RECHT op, het woord ‘recht’ is ze in de mond bestorven, ze hoeven er niets voor te doen.
    Dat ouders alles uit hun kinderen willen halen wat erin zit vind ik begrijpelijk. Het beste onderwijs, de hoogst mogelijke opleiding, daar zal het kind zijn ouders later alleen maar dankbaar voor zijn. Meer dan voor de berg aan goederen waar ze hun hele leven mee zijn doodgegooid.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s