De lol van het toeval

Het toeval of de samenloop van omstandigheden die zich altijd onverwacht aandient in ons leven, kan niet genoeg gekoesterd worden. Het zorgt vaker voor de krenten in de pap van ons bestaan, zeker als het zich ook nog verrassenderwijs voordoet. Want aan dat daardoor opgewekt gevoel dat het bijna niet te geloven is of dat het niet verwacht werd, zit toch meestal een positieve bijbetekenis. Die niet voorziene wending die ons leven krijgt door de ingreep daarin van het toeval, doorbreekt immers het gebruikelijke en bekende ritme van de dagdagelijkse dingen waarvan we de loop onder de hand wel kennen. Logisch toch dat dat nou net spannend en ook verfrissend wordt gevonden en in elk geval meer dan voldoende stof tot praten geeft. Zo vergaat het mij telkens weer als zaken samenlopen op een manier die niet in mijn verwachtingspatroon dat in de loop der jaren haar vorm heeft gekregen, in te passen is. Hoewel het mij vaker verrast en op het verkeerde been zet, omdat ik dan even de situatie niet meer meester ben, bezorgt het mij tegelijk wel een plezierige sensatie. Zoals ik afgelopen zondag ook weer mocht ervaren aan het eind van een fraaie wandeling die zich achter de gebouwen van de Stichting Jeugdzorg St. Joseph bij Cadier en Keer en in het Savelsbos uitstrekte. We daalden de laatste helling af in de richting van Hotel Restaurant In den Hoof aan de Rijkswg Maastricht – Vaals, toen ik staande gehouden werd door een toerfietser met de vraag wat de bedoeling was van de hoge hekken rond dat hele instituut. Na mijn antwoord dat dit complex een detentiecentrum was geworden voor jeugdige delinquenten, raakten we verder aan de praat.

Al gauw bleek hij ook uit de gemeente Nuth afkomstig te zijn, zodat de haast ijzeren logica van gemeenschappelijke kennissen van kracht werd. Waarna hij pas goed op zijn praatstoel te zitten kwam met de nodige toevalligheden in de woordenstroom die hij voor ons in petto had. Zo verwees hij naar zijn vaste plek op een camping in Dedenborn in de Duitse Eiffel en toonde hij foto’s van onder ander een restaurant in Woffelsbach, waar wij onlangs ook hadden genoten van het fraaie uitzicht op de Rursee. Zodat het al makkelijker praten was met de gelijke kennis van hetzelfde gebied en een zekere comfortzone was ontstaan. En die verdiepte hij nog eens meer, ons tegelijk opnieuw verrassend, toen hij vertelde dat hij binnen een paar weken naar zee ging, naar zijn favoriete badplaats, welke Domburg beslist genoemd mocht worden. Waarbij het toeval alweer om de hoek kwam kijken omdat wij de vorige week ook in die plaats waren geweest en er ook van hadden genoten. Omdat het al later in de middag was en hij en wij ook verder moesten, stopte dat gesprek dat bol stond van het toeval, dat nog niet wilde ophouden. Want bij het weggaan zei hij en passant dat als we eens in Dedenborn langs kwamen, dat we altijd welkom waren en dan moesten vragen naar ‘Robbie’. Waarmee de cirkel rond was, aangezien we dus ook nog eens al die tijd met een naamgenoot van mij bleken te hebben gesproken en we daardoor, door de ingreep van dat toeval, een fijn extraatje op een mooie wandelmiddag hadden gekregen.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op De lol van het toeval

  1. sjoerd zegt:

    En dan zeggen ze dat toeval niet bestaat. Maar daar waar jij gewandeld hebt, vertoeven wij wel vaker in de beeldentuin…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s