Van Rossem’s troost

Slachtoffer worden van je eigen succes en het ook nog niet merken, terwijl je er toch van verdacht kunt worden behoorlijk slim en intelligent te zijn. Paradox en tegenspraak tegelijk en ten voeten uit en ook nog behoorlijk verwarrend omdat het zo maar voor je ogen als televisiekijker kan gebeuren met iemand die niet om een mening verlegen zit en genoeg kennis heeft om zijn zegje behartenswaardig te kunnen doen. Alleen blijkt het dan toch hopeloos verkeerd te kunnen gaan als zo iemand de verkeerde accenten legt in de veronderstelling dat daarmee zijn succes onovertroffener wordt. Melk het maniertje maar uit, maak van jezelf maar een mannetje en je hebt de lachers op je hand die ook nog eens instemmend zullen knikken bij zoveel wijsheid en helderheid die betoond wordt door een man die er geen been in ziet om van zichzelf een karikatuur te maken, waar hij dus zelf bij zit. Wat is er met die man, een historicus nota bene, aan de hand dat hij zijn heil zoekt in zulke merkwaardige zijwegen? Waarom biedt hem dat nou troost, zou je haast kunnen vanrossems-magzeggen, terwijl je zo al het bruggetje slaat naar zijn naam, althans voor de goede verstaander die ook nog een ijzeren geheugen bezit.

Want te kijk zet hij zichzelf onmiskenbaar, met zijn gedrag in die op zich zo aardige kwis met de naam “De slimste mens”, als hij opzichtig en tegelijk ‘quasi’ of gespeeld verveeld op verzoek de wijsneus mag uithangen. De wetenschapper die zich degradeert tot gimmick of running gag als hij onderuitgezakt, shabby en vooral gedesinteresseerd op verzoek zijn weetjes mag debiteren op een toon waarmee hij als het ware laat horen dat hij er ook niks aan kan doen dat hij daarvoor is ingehuurd. Met als uiteindelijk resultaat dat hij met zijn hele pose het amusement dat zo’n kwis toch wil bezorgen, totaal verziekt en verstoort. Met zichzelf in de uitgesproken hoofdrol als hij zichzelf zo te kijk zet, bij wijze van spreken aan de schandpaal nagelt, zij het dat hij daar zowaar haast nog genoegdoening in lijkt te vinden. Noem het van Rossem’s troost, waaraan als sluitstuk slechts ontbreekt de door hem betoonde moed om te stoppen met al die flauwekul en dus de pijp aan Maarten te geven.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Media en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Van Rossem’s troost

  1. Mack zegt:

    Toch heb ik de man redelijk hoog zitten. Zijn levensvisie vind ik wel mooi, al is het niet de mijne, maar ik geloof wel dat hij begrijpt dat het leven niet één groot feest is maar voornamelijk uit beslommeringen bestaat.

  2. sjoerd zegt:

    Het gekke is dat er ook nog mensen naar kijken.

  3. Anoniem zegt:

    55 jaar geleden stond mijn opa aan schandpaal van van rossum troost weet niet meer waarvoor hij hete Jacob van klaveren was een evenement

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s