De gekte van de triatlon

Het is een wat uitgestelde overpeinzing. Maar dat komt omdat het mij niet meer loslaat, dat beeld van die passerende triatleet, die voorovergebogen op zijn fiets als het ware de tunnel inkijkt, met de blik letterlijk op oneindig. Wat bezielt een mens om zijn dag hieraan te besteden, is de logische vraag van een doorsnee, niet – wetende toeschouwer, die ik dan werkelijk letterlijk ben. Negen, tien, elf uur lang zwemmen, fietsen en hardlopen aan een stuk over respektievelijk bijna vier, honderdtachtig en ruim tweeenveertig kilometer. En dan ook nog zo snel mogelijk. Want daar is men alleen mee bezig gedurende de tijd die een werkdag genoemd mag worden. Als er nou nog eeuwige roem mee te behalen was, dan was het nog tot daar aan toe. Maar zo’n triatlon die voor het eerst in Maastricht wordt gehouden, kan toch nog niets daarvan brengen? Vandaar die vragen en mijn onbegrip over zulke inspanningen, die niets opleveren en meer in de buurt van gekkenwerk komen, althans in de beleving van een normaal en gemiddeld mens waarvoor ik mij per slot van rekening wel houd en waardoor ik belemmerd ben in mijn begrip, laat staan erover pieker om mij in zo’n traject van zelfvernietiging te begeven.

Want met gezondheid kan zo’n krachtsinspanning dus niets te maken hebben, omdat je er al niet over hoef te peinzen om er zonder voorbereiding aan te beginnen. Wat er in feite op neerkomt dat je er dag in, dag uit gedurende vele uren mee bezig moet zijn om een dergelijke triatlon te kunnen overleven. En dat kan alleen maar betekenen dat je dagelijks tot de limiet moet gaan in een van de disciplines of in een combinatie ervan om zo’n volledige triatlon aan te kunnen. Nog afgezien van het feit of een dergelijke bezigheid wel bij kan dragen tot iemands welzijn, moet je wel monomaan zijn om je hier nagenoeg bij wijze van broodwinning mee bezig te houden. Met eenzaamheid en wijd en zijn onbegrip als je deel en uitsluitend de hoop en het doel om applaus te verwerven als de ultieme uitdaging, die triatlon, eens plaats vindt en ook nog wordt volbracht. Waartoe in feite slechts drie tot vier keer per jaar de gelegenheid bestaat. Zodat het mij daardoor helemaal de meeste moeite kost om de lol van dit tijdverdrijf in te zien. Kortom, geef mijn portie in dit geval maar aan Fikkie. Omdat er nog zoveel leuke andere dingen te doen zijn, leuker dan het bedrijven van deze gekte.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Sport. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s