Een lofzang op Schimmert

In de naam en de opmaak van dit weblog ligt al min of meer de lof op Schimmert besloten. Ze werd echter nooit als zodanig hier bezongen. Na elf jaar wordt het tijd om een en ander wat uitgesprokener juist op deze plaats te verzilveren. Aanknopingspunten te over, hoewel ik weet dat het nodige ongenoemd zal blijven, omdat ik ondanks dat ik hier al veertig jaar woon, nog altijd verrast blijkt te kunnen worden door wat al niet, maar waarvan ik het bestaan niet eens vermoedde. Wat des te verwonderlijker is omdat ik mijn ogen nooit in mijn zak heb als het om mijn eigen omgeving gaat. Dus als ik de loftrompet op mijn Schimmert steek, dan is dat met het voorbehoud dat er best iets door mij over het hoofd kan zijn gezien. Waarbij dit dorp het meest recht wordt gedaan door alles zonder veel omhaal te noemen, al was het alleen al om zo haar authenticiteit te onderstrepen, waardoor het zich zo gunstig onderscheidt van al die zo uitbundig aangeprezen trekpleisters zoals Valkenburg, Epen, Gulpen, Slenaken en Vaals. Waar het hart van Limburg zeker niet zo klopt als op dat plateau waar Schimmert als een van de hoogst gelegen dorpen van Nederland ligt. Met haar aankondiging al bij de Hubertusmolen in Oensel, vanwaar haar kerk en haar watertoren zich als haar herkenningspunten laten zien en tegelijk ook de ijkpunten zijn voor het leven zoals zich dat daar voltrekt en dat gegoten is in unieke tradities als ‘Heiloes’ en de vakantiemei, en met een fanfare die een niveau bereikt waardoor cultuur met hoofdletters wordt geschreven.

Een gekoesterd verleden op een minuscuul Joods kerkhof achter Groot Haasdal en op een verstilde plek waar de paters Montfortanen en de Dochters der wijsheid begraven liggen, juist daar omdat Schimmert hun kloostergemeenschappen jarenlang herbergde. Rondom Schimmert strekken zich wandelgebieden uit, in alle richtingen. Naar het rustieke en nauwelijks te vinden Waterval, naar Helle en Terstraten waar de Franse Morvan wel haar tweede onderkomen kon hebben gekregen, naar het Ravensbosch met de voormalige woning van Charles Eyck en zoveel ruisende beekjes en naar het Oenselderveld waar de vergezichten zich onophoudelijk aaneenrijgen. Met nogal wat beeldende kunstenaars in haar midden kan het niet verbazen dat het ‘Rondje Watertoren’ op de laatste zondag in april langzamerhand een succesvolle traditie is geworden, want grote aantallen bezoekers trekt naar de vele buitenexposities in de talrijke oude boerderijen. Eenzelfde faam heeft de manifestatie “Schimmert Kerststallendorp” verworven. Ja, wat verdient er verder niet vermelding? Het boerderijmuseum dat steeds meer in de loop komt te liggen, het Santons – museum aan de Vauwerhofweg en niet in het minst Marni’s Kwekerij aan het eind van het dorp, met haar schitterende tuinen die slechts de vraag oproepen: “Hoezo Monet, hoezo Giverny?”. Zeker als je aan de rand van dat complex zit op een warme zomermiddag en de weidse omgeving van Schimmert mag zien. Met dan als logische konklusie dat wie Schimmert links laat liggen, zichzelf te kort doet. Hoewel het misschien ook wel goed zo is, om dat fraaie dorp haar fraaiheid nog enigszins ongeschonden te laten houden.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Een lofzang op Schimmert

  1. Dhyan zegt:

    Wees blij met de ongereptheid van Schimmert, dat je zo schilderachtig hebt weten te bezingen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s