Raadsels in de natuur

Verdenk mij alsjeblieft niet van een plotseling optredend godsgeloof. Ondanks het vorderen der jaren en het naderen van de eindstreep is daar totaal geen sprake van bij mij. Maar waar ik mijzelf wel meer op begin te betrappen, dat is op verbazing over en op beschouwing van datgene wat er om mij heen gebeurt, bij en met mensen en in de wereld van flora en fauna. Wat zonder twijfel te maken heeft met de omstandigheid dat ik meer tijd daarvoor heb of er voor neem en niet voortgestuwd wordt door mijn agenda en alle afspraken die daarin zijn geperst. Die enerverende sfeer heb ik gelukkig achter mij gelaten waardoor mij zoveel meer in het oog springt en opvalt. Met daarbij samenlopen die vaker niet te vatten zijn en bij mij meer dan eens de vraag oproepen hoe een en ander toch mogelijk is. Wat zoveel wil zeggen dat het mijn verstand te boven gaat, en waarschijnlijk ook dat van ieder ander, zonder dat er enig idee over goddelijk of bovennatuurlijk ingrijpen bij mij opkomt. Wat de verwondering over het vernuft dat in de natuur besloten ligt, eigenlijk alleen maar des te groter maakt als er geen logische verklaring onder te leggen is. Gewoon een paar voorbeelden waarin het om de enkele konstatering gaat en het daar ook bij moet blijven, omdat een uitleg over het waarom per definitie te kort schieten moet.

Als eerste bron van verbazing is daar natuurlijk de vogelstand die ons met haar vele verschijningsvormen omringt en waarmee evenzoveel uitingen van gedrag zijn verbonden. Zoals daar het roodborstje is dat zich kenmerkt door een solitair bestaan, waartegenover spreeuwen zich nagenoeg alleen in groepen laten zien. Het waarom van dit verschil intrigeert des te meer als daar verder over wordt nagedacht, zonder dat op een verklaring gerekend hoeft te worden. Precies zoals de meeste dieren, behalve ganzen naar ik mij heb laten vertellen, bepaalde kruiden instinctief niet zullen eten omdat ze giftig voor hen zijn, met als meest uitgesproken voorbeeld het Jacobskruiskruid waar ze met een grote boog omheen grazen. En wat, als we het toch over het gedrag van dieren hebben, minstens zo frappant is dat honden een zo goede neus hebben voor mensengeuren dat zij die maanden, zelfs jaren bij zich opslaan om ze na verloop van lange tijd toch weer te herkennen. Last but not least is er het verhaal van planten, die wij dus onkruid noemen, omdat ze nog altijd het menselijk ingrijpen de baas zijn. Zoals het zevenblad en de berenklauw die die typische toonbeelden zijn van resistentie tegen het idee van mensen dat de aarde maakbaar moet zijn, naar hun hand gezet zou dienen te worden. Dus niet. Zoals deze planten maar al te duidelijk laten zien. Wat mij dus blij maakt en tegelijk verwondert en achterlaat met die niet te beantwoorden vraag hoe alles toch mogelijk is.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Raadsels in de natuur

  1. sjoerd zegt:

    De natuur is een vak apart, ik en niet dat we die ooit zullen doorgronden. Het is een onderdeel van de evolutie die gewoon doorgaat als de mens er dadelijk niet meer is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s