Een idylle die Gorssel heet

De gedachte dat de weg naar huis altijd over het kortste en snelste traject afgelegd moet worden, omdat het spreekwoord immers “Oost West, thuis best” luidt, hoeft niet altijd stand te houden. Beter zelfs van niet, hebben we de afgelopen week weer gewaar kunnen worden toen we voor onze terugkeer naar Limburg vanuit Groningen nu eens niet voor de A6 op Duits grondgebied kozen. Op onze heenweg hadden we teveel wegversmallingen op die Autobahn gezien en daardoor frequente filevorming, en dat nota bene op een zaterdag. Wat weinig goeds voor de verkeerssituaties aldaar op werkdagen beloofde. Vandaar dat we voor een kruip-door-sluip-door-route gingen over veelal Nederlandse binnenwegen, in de hoop zo ook nog wat illustere plekjes te kunnen ontdekken. Waaraan in elk geval al voldaan werd in en door verrassende plaatsen als daar bijvoorbeeld Exloo in Drenthe en ’s Heerenberg in het Gelderse Montferland waren. Naar Nederlandse en ook onze 090maatstaven toch wat exotisch te noemen oorden gezien hun eigensoortig karakter, dat hen dan ook echt anders dan andere plaatsen maakte. Wat op zich niet gezegd kon worden van dat dorp dat ons het meest bekoorde en onze verwachtingen verre overtrof.

Want dat deed Gorssel in ruime mate, idyllisch als het in dat fraaie coulissenlandschap, net niet aan de IJssel, halverwege tussen Deventer en Zutphen gelegen was. Welgedaan ogend zonder dat de overvloed er ook ergens vanaf droop, liet het zich aan ons zien als zo’n gemeente waar het blijvend goed toeven moest zijn. Met royale voorzieningen voor haar inwoners, een mooi en nieuw museum onder fraaie, eigentijdse architectuur, met als allees ogende lanen die allen vanuit de bosrijke omgeving lopen naar en uitkomen op die paar pleintjes die samen het hart van dat Gorssel vormen en het een surplus aan allure geven zonder dat dat neigt naar overdadige chic en de bijbehorende arrogantie die soortgelijke buitenplaatsen in de Randstad zo ongenietbaar maken. Waar hier in de verste verte dus geen sprake van was en eerder een beeld van charme en warmte opriep, althans bij ons wel en ook nog eens in die mate dat wij hardop durfden te verklaren dat we hier best zouden willen wonen. Wat toch een stevige uitspraak en mening is als je je hart zo omstandig en intens hebt verpand aan je woonplaats Schimmert en aan haar omgeving in Zuid-Limburg. Welke voorkeur, ook wel affectie, toch betrekkelijk is. Dat leerde dat bezoek aan Gorssel ons.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in De wereld en getagged met , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Een idylle die Gorssel heet

  1. sjoerd zegt:

    Laat mij toch maar hier in het zuiden, waar Ardennen en Eifel en zelfs het heuvellandschap hier, mij meer bekoren dan een huisje op het platteland.

  2. Ximaar zegt:

    Ik ben er een paar keer geweest en et heeft veel weg van Schoorl/Groet, waar ik ook graag kom en voor mij een stuk dichterbij is. Zutphen en Deventer zijn ook absoluut het bezoeken waard en zo kan je er met Brockhorst en Ruurlo een prachtig fietsrondje bedenken. Maar dat ga ik natuurlijk niet aanraden, er zijn al teveel mensen die dit weten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s