De hand van Oterdum

Het kon wel door een vorm van gêne komen dat een van de meest luisterrijke en indrukwekkendste plekjes van het Groninger Ommeland zo lastig te vinden is. Nergens wordt er ruchtbaarheid aan gegeven en in feite moet je je weg ernaar zoeken als je het bestaan er tenminste van kent. Wat voor ons al niet gold, zodat wij er in feite bij toeval terecht kwamen. Gewoon omdat we nieuwsgierig waren naar een uitzicht op de monding  037van de Eems en daarvan op de dijk wilden genieten. Met allereerst een noodgedwongen route door het zuidoostelijk industriegebied van Delfzijl of wat daarvoor door moet gaan. Het lijkt natuurlijk wel ergens op met vestigingen van Dow Chemical en de aluminiumfabriek Aldel, hoewel daar al sprake is van een zekere halfslachtigheid met de aanwezigheid van haast helemaal of voor driekwart afgebroken dorpjes als Heveskes en Wiewerd, pittoreske plekjes welke geacht werden te wijken voor bedrijven die vorm moesten geven aan de industriële ambities van Delfzijl, zoals die nog levendig waren in de zeventiger jaren, maar getuige die halfslachtigheid nagenoeg in de knop werden gebroken. Maar een lampje ging er nog niet bij ons branden. De argeloosheid bleef nog zoals ze was. Want het ging immers om die Eemsdijk die bereikt moest worden, waardoor dat karakter van een soort niemandsland dat daar voelbaar is, op de koop toe werd genomen.

Tot die door ons gezochte dijk zo maar in al haar steilheid voor ons opdoemde, maar slechts toegankelijk bleek te zijn op een plaats waar zoiets als een monument was ingericht. Op de helling waren uit de verte zwarte, rechthoekige schijven te zien, die dichterbij gekomen grafzerken bleken welke gegroepeerd waren rond een beeltenis, welke 041de benaming “Hand van Oterdum” had gekregen en daarmee een verwijzing vormde naar een dorp dat zich hier tot in de zeventiger jaren heeft bevonden en bewoond werd door vissers en landbouwers. Dat dorp, Oterdum dus, moest veertig jaar terug plaats maken voor de geplande ophoging van de Eemsdijk tot Deltahoogte en voor de beoogde expansie van de bedrijventerreinen van Delfzijl, welke echter, zoals nu blijkt, nooit de voormalige grenzen van dat verdwenen dorp heeft bereikt. Waardoor die plek vooral tragiek in zich herbergt, die zichtbaar wordt gemaakt door die hand, welke vertwijfeling en, als je het erin wilt zien, wanhoop uitdrukt en daardoor diepe indruk maakt. Op ons tenminste wel zoveel dat het tegelijk verbazing opriep dat dit monument zo moelijk te vinden is. Of vertegenwoordigt het zo de schaamte van overheden en bestuurders die daar ten grondslag aan ligt?

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in De wereld en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op De hand van Oterdum

  1. Margo zegt:

    Daar gingen wij, vriendinnen en ik, vroeger nog wel eens aan het strandje zitten, bij Oterdum.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s