Weg van de snelweg die A7 heet

Er is helemaal niets mis mee om bij tijd en wijle weg van de snelweg van het leven te gaan en plekjes van stilte en verstilling te ontdekken. Hoewel deze wijsheid voor mij niet meer die urgentie heeft, laat ik hem mij toch graag aanleunen. Want dat haar praktijk aantrekkelijk is, kon ik de afgelopen dagen weer volop ervaren. Met opnieuw als uitvalsbasis het door mij al vaker bezongen Westerwolde in Oost-Groningen, de streek tussen Winschoten en Ter Apel, dat een ideaal fietsgebied blijkt. Tijdens ons verblijf van een paar dagen daar hebben wij ons vizier eens verlegd naar het gebied dat ten Noorden van de A7, Groningen – Bremen, ligt en dat op het eerste gezicht en ook binnen het heersend vooroordeel weinig te bieden heeft. Wij weten inmiddels beter en zijn dus gesterkt in de overtuiging dat weg van de snelweg overal, ook in dat minst bekende deel van de provincie Groningen, veel spannends en moois te vinden is. Met voorbeelden daarvan uit de eerste hand, omdat wij ze met eigen ogen hebben gezien en ze daarom bij ieder in het kader van een, twee, drie daagjes uit, van harte kunnen aanbevelen. Zoals daar Termunterzijl aan de Dollard is. Met haar illuster en overzichtelijk haventje plus de onvermijdelijke viskraam die wel de evenknie en exacte tegenvoeter kon zijn van haar net zo befaamde kollega op de zeedijk bij het Zeeuwse Westkapelle. Met dat maatje of die kibbeling die alleen maar bijdraagt aan het genot van het kijken over de Eems, naar de Noordzee, Embden en de windmolenparken, die zich altijd op landsgrenzen schijnen te moeten bevinden.

052076085

Welk uitzicht meteen de goede basis is voor de tocht door de onmetelijke polders langs de Dollard, waaraan geen eind lijkt te komen. Tot, geloof het of niet, oorden met namen als Hongerige Wolf en Ganzedijk zich als oases in die vlakten van zeeklei aandienen en meteen ook de vooraankondiging zijn van het ooit zo communistische en nog altijd vuurrode Finsterwolde, waar vooral de opmerkelijke grafcultuur in het oog springt zoals die uitgebreid vorm heeft gekregen rond de plaatselijke kerk. De volgende verbazing wordt alweer zo’n zes, zeven kilometer verderop gewekt door de minivesting Oude Schans, welke zich in stilte en ongereptheid voordoet en daardoor alleen maar aan schoonheid wint. Zo maar een pareltje van vroeger in het Groningse Oldambt, dat zijn kracht na alle economische tegenspoed lijkt te herwinnen. Er is namelijk zoiets als een nieuw geloof in de eigen streek en haar potentieel te ontdekken. Want dat laat dat eens wat weggelachen project “De Blauwe Stad” toch zien. Leek het een jaar of vijf terug een doodgeboren kind, een idee dat op sterven na dood was, des te verrassender was het daarom te konstateren dat er op die plaats toch iets als nieuw leven is ontstaan getuige allerlei infrastructurele en culturele initiatieven die er zomaar van de grond zijn gekomen. Zodat er eigenlijk alleen die ene indruk overeind bleef, te weten dat Groningen leeft en absoluut de moeite van het bezoeken waard is. Juist en ook omdat haar schoonheid eigenlijk nog nauwelijks ontdekt en onderkend is.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in De wereld en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s