Dwangarbeiders van de weg

Door het veel betere materiaal, door de geavanceerde en hoogwaardige voedingsmethoden en door de vergaande professionalizering van de medische begeleiding zou allicht het idee post kunnen vatten dat wielrenners heden ten dage vanuit een gespreid bedje hun prestaties kunnen leveren. Ze hoeven bij wijze van spreken alleen nog hun kilometers te maken en daaromheen is hun kostje dan gekocht. Dat mag allemaal waar zijn, maar in essentie wordt daarmee de hardheid van het coureursbestaan allerminst recht gedaan. Want op welk niveau zij ook presteren, de essentie van de waarheid dat zij de dwangarbeiders van de weg zijn, is nog altijd volledig van kracht. Alleen wordt ze meestal aan onze waarneming onttrokken omdat de tv – camera’s slechts een deel van de koers tonen, met daarin natuurlijk ook plaats voor de elementen als zij een rol van betekenis spelen ten aanzien van het verloop van de wedstrijd. Maar zoals gezegd wordt daarmee het lot van de wielrenner maar half en half weerspiegeld met als gevolg dat misplaatste beelden en indrukken daarover kunnen ontstaan en een eigen leven gaan leiden, welke dus haaks staan op de rauwe werkelijkheid, die zich dus gisteren op het Plateau de Beille onvervalst ontrolde voor alle nog in wedstrijd zijnde 175 coureurs.

Want na 180 kilometer koers door de Pyreneeën met twee cols van de eerste categorie en nog eentje van de derde, bij een temperatuur van vijfendertig graden en een constant brandende zon, kreeg het peloton in de finale van de etappe nog een klim van buitencategorie voorgeschoteld, welke een lengte van 16 kilometer besloeg en dus een uur klimmen vroeg. Met als extraatje een immens noodweer dat begon op het moment dat de eerste renners de weg naar de klim, naar het Plateau de Beille insloegen en dat een daling van de temperatuur tot tien graden Celsius langs de hellingen van die berg met zich bracht. Zodat elke renner verkleumd en totaal doorweekt de finish overschreed, waarna hij zich kon afdrogen en voorzien van droge kleren om vervolgens in datzelfde noodweer, dus opnieuw in de kou, op de fiets en op eigen kracht die berg af te dalen in de richting van het hotel. Ander vervoer was niet mogelijk omdat de betreffende berg nu eenmaal niet toegankelijk is en was voor bussen en personenauto’s. Hoogstens dus voor een wielerkoers, waarin de coureurs hun kunnen in bizarre omstandigheden mochten bewijzen, om en passant ook te tonen dat ze nog altijd de dwangarbeiders van de weg zijn gebleven die daarmee onze bewondering en verwondering oproepen. Want noem de voetballer die zulke ontberingen ook zou kunnen en willen ondergaan.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Sport en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Dwangarbeiders van de weg

  1. sjoerd zegt:

    Ik heb respect voor die gasten…

  2. terrebel zegt:

    Razend knap vind ik dat. Volgens mij bestaat er ook geen doping dat daar bij kan helpen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s