Ongemakkelijke gedachten

Het maken van politieke keuzes plus het maatschappelijk engagement zijn mijn leven lang een soort van tweede natuur voor mij geweest. Ik heb altijd positie ingenomen, willens en wetens, en doe dat nog steeds, hoewel het met onsjes minder emotie en temperament gepaard gaat. De wereld zit voor mij op een bepaalde manier in elkaar en daar vind ik wat van. Vooral consistent en in een rechte lijn. Tenminste, dat probeer ik voortdurend, waarbij ik mijn best ervoor doe om verstand en gevoel zo dicht mogelijk bij elkaar en als het even kan in elkaars verlengde te houden. Maar daarbij merk ik toch wel dat ik mij dan vaker voor de voeten loop. Want ik betrap mijzelf wel eens op steelse gedachten, noem het gevoelens of impulsen, die mij een ongemakkelijk gevoel bezorgen als ik op hetzelfde moment mijn welbewuste politieke keuzes en mijn uitgesproken maatschappelijke positie in aanmerking neem. Daar staan die gedachten vaker nagenoeg haaks op, met ongemak en onbehagen tot gevolg. Zo bespeur ik bij mij bijvoorbeeld een onwennig gevoel als ik de gekleurde Eritreese wielrenner Teklahaimanot in de bolletjestrui zie fietsen. Precies zo kost hij mij toch telkens weer moeite om in NRC – columnist Maxim Februari de man te herkennen, waar deze twee jaar terug nog de vrouw Mirjam was. Idem dito betrap ik mij nog altijd op een vorm van ongemak als homosexuele mannen hun geaardheid zo nadrukkelijk als maar enigszins kan, etaleren in hun gedrag, waar ik daar bij vrouwen totaal geen moeite mee heb.

Hoofddoekjes zijn allang geen issue meer voor mij, als ze het al zijn geweest. Dit in tegestelling tot de niqaab of burka, bij het zien waarvan ik plotseling weer een duiveltje op mijn schouder voel zitten, als uiting van een onaangename gewaarwording die dat mij bezorgt. Blijven twee categorieën mensen over waar ik mij eveneens onprettig bij voel, die dus onwillekeurig negatieve reflexen bij mij oproepen. Dat zijn allereerst diegenen die zichtbaar en uitbundig getatoeëerd zijn en zich daardoor in mijn ogen danig diskwalificeren als zij hun lijf als plakbord voor hun emoties menen te moeten gebruiken. En ten slotte is er nog een alsmaar groter wordende groep mensen die ik, of ik het nou wil of niet, met deernis en enige afkeer bekijk. Dat zijn allen die hun normale gewicht allang voorbij zijn en dientengevolge toegetreden zijn tot de gelederen van de op zijn minst corpulenten. Met al deze soorten mensen zit ik dus lelijk in mijn maag. Omdat ze reflexen bij mij oproepen die ik verfoei en moet verfoeien, maar dat niet kan omdat zij uit mijn wezen voortvloeien, echter zich in de verste verte niet verhouden tot wat ik vind en tot waar ik voor sta. Vervelend, heel vervelend vind ik het om dat te voelen, zonder dat ik daarbij ook enig oordeel vel. Waardoor het verder is zoals het is en ik mij daarmee moet verzoenen en troosten met de gedachte dat dit ongemak niet exclusief aan mij voorbehouden is. Omdat anderen er, denk ik, net zo last van zullen hebben.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Ongemakkelijke gedachten

  1. Dhyan zegt:

    Lijkt me lastig dat geen oordeel te noemen. Als we nou eens gewoon een oordeel mochten hebben dan ziet het er heel anders uit. Alleen nog de vooringenomenheid dat een oordeel inherent is aan veroordeling nog even uit de weg ruimen.

  2. Martin zegt:

    Dit bericht haalt bij mij wel herinneringen terug van een flink aantal jaren geleden, toen ik eens een
    commentaar op jouw log gegeven had. Jij gaf toen daarop weer commentaar terug in de trant van:
    “begin zelf een weblog”. Ik heb daar toen vrij lang over nagedacht, maar voorzag toen al problemen als hier boven door jou geschetst. Heb er toen van af gezien om het wereldwijde web
    te betreden. Ik praat nu over ongeveer 12 jaar geleden en ben intussen wel wat meer afgestompt
    geworden door alle nonsens die op het www verspreid wordt, al doe ik niet mee aan hypes als
    Facebook, Twitter en dergelijke.
    Het zij zo ! Ik ben wel een trouwe volger van sommige websites, maar lever weinig commentaar daarop omdat ik het over het algemeen eens ben met de daarin verkondigde mening.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s