Tijdsverschillen in de sport

Met de stappen die er nog altijd in de techniek gemaakt worden, met ook steeds meer ruimte voor het zichtbaar maken van finesses en details tot in de kleinste eenheden, begint de tijdmeting in de sport ook steeds ongeloofwaardiger te worden. Verschillen tot drie, vier cijfers achter de komma kunnen gemeten en uitgedrukt worden. Maar zeggen uiteindelijk ook steeds minder. Want wat moet er gedacht worden bij bijvoorbeeld eenduizendste van een seconde? Dus eenduizendste deel van de beweging van het ooglid, wat de klassieke uitdrukking is om de seconde als tijdseenheid een beetje voorstelbaar te maken. Probeer daar maar eens met een beetje goede wil en fantasie een voorstelling bij te maken. Onmogelijk. Zodat de uitdrukking in die tijdseenheid louter en alleen een abstractie is. Bijna fictie, dus niks te betekenen heeft en daarmee ook niet hanteerbaar. Waardoor die uitslagen in de atletiek, het zwemmen en het schaatsen in feite afgedaan kunnen worden als illusies, als er met van die haast kunstmatige verschillen van honderdsten of duizendsten van seconden wordt gewerkt. Want is er iemand die een stel ogen heeft dat zulke verschillen ook kan waarnemen? Dus gaan die tijdmetingen helemaal nergens over en suggereren ze krachtsverschillen die er niet zijn of althans voor het blote oog niet waarneembaar zijn. Dus wat moet je dan met zulke onzin en met dergelijke sporten, als er verschillen worden gemeten die voor de gemiddelde en ook voor de geoefende toeschouwer niet te zien zijn?

In dit gezelschap van sporten heeft zich nu ook het wielrennen gevoegd, sinds zich daar gisteren tijdens de Tour de France een net zo groteske suggestie van een tijdsverschil voor heeft gedaan. Het was al enigszins usance tijdens prologen en individuele tijdritten, waarin ook al met en met kleinere tijdsverschillen tussen renners werden gemeten. Maar al met al bleef de minimaliteit ervan binnen de proporties en behielden rangordes en klassementen toch hun geloofwaardigheid. Anders werd het gisteren tijdens de ploegentijdrit in de Tour de France, die tussen Vannes en Plumelec over 28 kilometer werd verreden. En zoals de benaming van de etappe het al zegt, moest de afstand door ploegen, collectief, dus met negen coureurs, worden afgelegd over een selectief en geaccidenteerd parcours, waarin kwaliteitsverschillen onherroepelijk aan de dag moesten treden. Dat was in elk geval tot dan de heersende gedachte. Tot de werkelijkheid van die negende etappe zo maar anders bleek te kunnen zijn. En die was dat de twee sterkste ploegen, BMC en Sky, na die 28 kilometer, dat is de afstand tussen Maastricht en Heerlen over nog lastiger terrein, binnen dezelfde seconde waren gefinished, de afstand in dezelfde tijd hadden afgelegd. Maar omdat er een winnaar moest zijn, werd gemeten dat BMC het traject enkele tienden van een seconde sneller had afgelegd en restte voor mij slechts de vraag waar dit nog over ging zonder dat ik er een antwoord op wist te geven. Omdat de abstractie ook hier dus de maat van alles blijkt te zijn geworden.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Sport en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Tijdsverschillen in de sport

  1. sjoerd zegt:

    Gelukkig weet de techniek er wel raad mee. Anders hadden we heel veel eerste plaatsen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s