Obligate praatjes

Het is een van die automatismen die in werking treden zodra er weer eens een maatschappelijke misstand aan het licht is gekomen. Met het graaien en de zelfverrijking door bestuurders, meestal in de publieke of semi – publieke sector, als een fraai voorbeeld daarvan. Want de inkt van de drukpersen is nog niet droog of de reportage is nog maar net in beeld gebracht en er kan vergif worden ingenomen op de bijna prompte reactie van de minister in wiens beleidsterrein er nu bovenmatig buiten de pot is gepiest. Met Dijsselbloem, Schippers en Plasterk meestal als hoofdrolspelers in het toneelstukje dat vervolgens nogal obligaat wordt opgevoerd, maar totaal geen hout snijdt, eerder getuigt van bestuurlijke armoede, waaraan het volgende brevet van onvermogen kan worden gehecht. Uiteraard wordt er dan meteen door de bewindslieden onophoudelijk en telkens weer getamboereerd op de voorbeeldfuncties die de betreffende bestuurders vervullen, terwijl in dezelfde adem een oproep aan hen wordt gedaan om toch vooral te matigen in een tijd waarin bezuinigen een pure noodzaak is om te overleven. Het oude verhaal dat langzamerhand uitgekauwd of grijsgedraaid is, maar verder totaal geen zoden aan de dijk heeft gezet. Nu niet en nooit niet. Omdat geld toch niet blijkt te stinken als je er zo dichtbij komt dat je er vrijelijk over kunt beschikken, ook al is het niet van jezelf.

Maar gepokt en gemazeld en gehersenspoeld door alle liberale principes en het vrije marktdenken waarin immers veel, zo niet alles moet kunnen en de sky the limit is, voel je als je de mogelijkheden en met name de macht hebt, kennelijk alleen maar kansen en verleidingen, die dus niet moeten worden weerstaan. Zo werkt dat in een samenleving die het particulier initiatief, de individuele vrijheid en deregulering alsmaar meer ruimte geeft door de overheid zich terug te laten trekken en dus ook haar rol als ijkpunt en morele standaard steeds minder te laten vervullen. Overleven en voor jezelf zorgen zijn de leidende principes geworden, waaraan dan de mooie naam van eigen verantwoordelijkheid wordt gegeven. Met als resultaat de groei van zakkenvullers, van de “rupsjes nooit genoeg”, van bestuurders die het verschil tussen mijn en dijn niet zien, niet willen zien en het zelfs ontkennen, van de arrogantie van de macht. Waartegen geen kruid is gewassen, zeker niet als dat louter en alleen bestaat uit obligate praatjes uit de mond van bewindslieden, die zo de indruk wekken ook al bezig te zijn met het moment en de gelegenheid die zich ooit voor hen ook zullen voordoen. Of zouden zij na hun aftreden en gedechargeerd opeens net gewone mensen worden die wel een geweten hebben?

Advertentie

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Politiek en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Obligate praatjes

  1. Dhyan zegt:

    “Zo werkt dat in een samenleving die het particulier initiatief, de individuele vrijheid en deregulering alsmaar meer ruimte geeft door de overheid zich terug te laten trekken en dus ook haar rol als ijkpunt en morele standaard steeds minder te laten vervullen.”

    Ik quote maar eens tukje, ik wil alleen maar zeggen, je verwoord hiermee ook mijn visie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s