Kieskeurigheid?

Het zal best iets met kieskeurigheid te maken hebben. Zoals het ook wel een kwestie van smaak zal zijn. Maar het houdt mij er niet vanaf om toch mijn mond erover open te doen. Omdat ik het geen gezicht vind, het wat mij betreft niet kan, ondanks dat alles momenteel zo onder de hand moet kunnen. Grenzen bestaan niet meer of worden ontkend en de ruimte waarbinnen beschaving nog als maatgevend wordt beschouwd, lijkt steeds kleinere afmetingen te krijgen. Het is een inleiding en aanloop die nodig is om op voorhand al wat stoom af te blazen om niet meteen met grof geweld met de deur in huis te vallen. Hoewel de verleiding daartoe groot is met alle waarnemingen nog zo vers op mijn netvlies na een bezoekje aan een groot winkelcentrum op een warme dag. Gekoeld als het daar is, stromen de mensen ernaar toe zoals vliegen op de stroop af komen. En uiteraard in de outfit die op dat soort hete dagen het meest behaaglijk zit, maar welke ook alles laat zien dat eenieder met en aan het lijf in petto en te vertonen heeft. Wat voor mij bepaald geen bron van vreugde is, eerder het begin van ongeloof en afkeer tegelijk alsook verwondering over het feit dat er zo gemakkelijk grenzen worden gepasseerd zonder dat er blijk van smaak, laat staan goede smaak wordt gegeven.

Let wel, het gaat hierbij bepaald niet aan dat mijn normen tot een algemene standaard worden verheven waarlangs elke verschijning wordt gelegd. Vast niet, omdat niets zo ellendig is als dat zogenaamde zaligmakende gemiddelde. Lang leve de afwijking en de uitzondering, maar alsjeblieft wel naar een maat die nog iets met schoonheid te maken heeft. Bespaar mij die volgevreten blote lijven die nog te weinig ruimte bezitten voor alle getatoeeerde tekens en statements, alsof de sociale media al niet mogelijkheden zat bieden om te communiceren. En wat moet ik met al die mensen die zichzelf, spierwit als ze zijn, in hun hemd, korte broek en op teenslippers menen te moeten presenteren. Niet een enkeling, nee, horden die zich zo laten zien, mogelijk in de veronderstelling aldus de belichaming van appetijtelijkheid te zijn, en dus bewijzend hoe deerlijk een mens zich kan vergissen. Wat dan dat mankement is dat hem eigen is en hem eigenlijk niet kwalijk genomen moet worden. Dat wil ik best doen, zij het met moeite en met enige weerzin en tegelijk getroost door de gedachte dat zo’n dag en ook dat bezoek een onzalige uitzondering is, die niet al te snel weer voor zal komen. Zodat ik mij ondanks alles toch maar bij mijn eigen kieskeurigheid houd en het dus niet op een akkoord gooi met mijn smaak.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

6 reacties op Kieskeurigheid?

  1. Dhyan zegt:

    Niks meer aan toe te voegen.

  2. sjoerd zegt:

    Ik vind dat als je naar een openbare gelegenheid gaat je er in ieder geval gekleed op moet staan. En dat mag best een korte broek en een t-shirt zijn, maar dan wel bedekt.

  3. Margo zegt:

    Te dikke mensen zijn sowieso niet om aan te zien, zoals zij zich waggelend voortbewegen en alle vetrollen meebewegen. Deze mensen interesseert het kennelijk niets hoe ze eruit zien, en doen geen enkele moeite zich zo te kleden dat al dat overbodige vet minder opvalt. De mens interesseert het zich kennelijk niet hoe hij eruit ziet gezien de vele mismaakten die zich hebben laten volspuiten met inkt. De afbeelding doet er meestal, ogenschijnlijk niet toe, een kindertekening is er een kunstwerk bij, tenzij men meent een statement te moeten maken. En een statement maakt men natuurlijk door het op het lijf te zetten zodat iedereen het altijd kan/moet zien. Smakeloosheid zegeviert. Maar het maakt wel dat je direct weet wat voor vlees je in de kuip hebt. Volgekalkte mensen neem ik niet serieus. Het zijn stakkers.

  4. math zegt:

    Maar kunnen dikke mensen altijd wat aan hun zwaarlijvigheid doen en spelen fysieke oorzaken mee (hersenen zijn ook fysiek) ? En vaak zie ik smaakloos geklede mensen, maar soms denk ik ze zijn te arm om zich goed te kleden. En wat te denken van zwak sociale afkomst ?

  5. pjotr zegt:

    Zo verbaas ik me steeds weer over de Britse vakantiegangers, die aan de Spaanse kust bij het eerste straaltje zon hun bovenlijf menen te moeten ontbloten, niet alleen aan het strand, maar ook in de straatjes en terrasjes. “Disguisting” komt er in mij op.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s