Het Griekse ‘nee’

Een eerste reactie op het Griekse ‘nee’ van afgelopen zondag kan alleen bestaan in de volmondige erkenning van het gelijk van de weigering van de Grieken om hun eigen doodvonnis te tekenen. Een trots volk dat zo met de rug tegen de muur is komen te staan, kon onmogelijk anders. Zonder dat een schuldvraag verder aan de orde is. Want uiteraard moet de oorzaak van alle ellende primair in Griekenland zelf gezocht worden en dan vooral bij de politieke en economische elite, met voorop families als Karamanlis, Papandreou, Samaras en Mitsotakis die om maar zelf aan de macht te blijven er per saldo dit zooitje van hebben gemaakt. Waarvoor het Griekse volk dat hen weliswaar aan het bewind hield, maar tegelijkertijd nooit hierom gevraagd heeft, dus nu mag opdraaien als het aan het neo-liberale infuus van de EU, ECB en IMF mag, nee moet. De Grieken hebben namelijk niks te willen en dienen zich te voegen naar die agenda van Brussel waarin alleen maar ruimte is voor de vrije markt, die zelfs de inhoud en vorm van de democratie en souvereiniteit van een land lijkt te bepalen. Want hoezo nog speelruimte voor Athene als het geholpen wil of moet worden?

Genadebrood staat op het dagelijkse menu en denken aan herstel is dus slechts mogelijk in termen van paardenmiddelen, met uitsluiting van enige vrije Griekse wil, als het aan die Brusselse en Europese technocraten ligt, die democratie per slot van rekening eigenlijk best lastig vinden bij de verwezenlijking van hun gedachten en plannetjes. Met uiteraard het eenzijdig opleggen van voorwaarden en nul ruimte voor overleg en dialoog. Arrogantie van de macht wordt dat ook wel eens genoemd. En hoe vaker die zich laat zien, des te meer zal ze uitgedaagd worden en een voorspelbare reflex oproepen. Zoals het afgelopen weekeind haast voorspelbaar gebeurde bij de Grieken die van die neerbuigendheid van Europa, dat Brussels dedain, schoon genoeg hadden en toonden dat ze ook nog wel iets over hun eigen lot te zeggen wilden hebben. Met het nodige historisch besef en gevoel voor drama. Want al meer dan tweeduizend jaar zijn zij de schatbewaarders van de volkswil en de democratie, die zij ook dit keer niet de nek om lieten draaien. Gelukkig en terecht niet.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in De wereld en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Het Griekse ‘nee’

  1. Dhyan zegt:

    Dat zouden meer Europeanen moeten doen.

  2. sjoerd zegt:

    Ik vind wel dat ze bereidheid moeten tonen om het te willen. Het moeten niet de klaplopers van Europa worden….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s