De binnenkant van een bakoven

Het was vanmiddag om ongeveer kwart over drie. Ik reed met mijn auto in de buurt van Eysden, zeg maar tussen Mariadorp en Oost – Maarland, toen ik voor mijn gevoel op dat moment getuige was van iets dat een historisch formaat had. De digitale thermometer op mijn dashboard wees daar en toen een temperatuur van negenendertig graden aan. Dat moest op een record wijzen, dacht ik meteen, zonder de aanvechting te hebben om ter plaatse te stoppen om aan de lijve te ondervinden hoe dat voelde. Ik was al verhit genoeg toen ik tien minuten daarvoor in Mesch een paar honderd meter moest lopen naar mijn auto. De bijna achtendertig graden op die plek hadden zich al voldoende in mijn huid, mijn hoofd en mijn hersens gehecht en geschroeid om geen enkele ruimte voor een grein van nieuwsgierigheid open te laten voor de eventuele ondervinding van de warmte als ze nog wat fracties, dus tienden van een temperatuur hoger zou zijn. Ik vond het wel best zo en keek alleen met aandacht en verwondering naar de wijze waarop die zinderende hitte gestalte kreeg. Ik zag een lege weg, geen mens, groen zonder glans, een lucht die zijn blauw kwijt was door het vlammende zonlicht en asfalt dat krulde, kromde en zachter werd zonder te glimmen en te smelten.

Kortom, de binnenkant van de bakoven die de wereld en onze omgeving wel eens wil worden als de hitte zo’n onbarmhartig gezicht als vanmiddag toont, zonder dat ze een menselijk wezen in feite geselde. Want dat was het bijzondere kenmerk van deze warmte, die nu eens niet bedrukte met een gebruikelijke hoge luchtvochtigheid, maar gewoon schroeide, zinderde, kookte. Wat die gewaarwording en ervaring daar vlakbij Eysden nog bijzonderder maakte, maar op dat moment nog niet mijn nieuwsgierigheid geheel en al bevredigde. Waren die negenendertig graden nou wel of niet een record? Het wachten op uitsluitsel duurde mij te lang en het antwoord in het Achtuurjournaal stelde mij evenmin tevreden. Want die negenendertig graden bleken er exact achtendertigpunttwee te zijn. Weliswaar op precies dezelfde plek gemeten, maar geen absoluut record omdat daarvoor  viertiende graad ontbrak. Maar verder wel de hoogste waarde ooit in Nederland in juli gemeten. Waarmee ik het niet wil doen, omdat ik geen kinderhand meer heb. Ik wil dat Nederlands record, dat wat mij betreft op zaterdag 4 juli wordt gebroken. Zodat we dat dan na ruim zeventig jaar ook eens hebben gehad.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op De binnenkant van een bakoven

  1. sjoerd zegt:

    Zelfs met de MG was het geen weer…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s