Wolven in schaapskleren

De niet-wetende en argeloze kijker had gisterenavond bij het zien van de documentaire over de Outlaw Motorclub Satudarah allicht de indruk kunnen hebben gekregen dat er zoiets als een verfilming van een jongensboek werd voorgeschoteld. Elementen waar de “AFC-ers” en “De Katjangs” van vol stonden, kwamen zo maar in een andere gedaante terug, zonder dat de essentie ervan veranderde. Broederschap, solidariterit, eed van trouw, zwijgplicht en vergaderingen met concurrerende bendes, waarover J.B. Schuil al uitvoerig schreef, kregen bij Satudarah een wat ander en ook luidruchtiger jasje. Maar verder was er op het eerste gezicht niets nieuws onder de zon. Waardoor de gedachte gemakkelijk post kon vatten dat het door de oprichters ervan, nu al weer bijna honderd jaar geleden, zo ongeveer ook bedoeld moet zijn. Met als brandpunt en tegelijk ook als richtsnoer, bron en begin van dat bijna mystieke clubgevoel het vrijheidsstreven van de Molukkers, het ideaal van de Vrije Republiek der Molukken, Garuda Maluku. Waar op zich niets op aan te merken valt, of het moet zijn dat de wijze waarop een en ander in de loop der tijd vorm kreeg op zijn minst betwistbaar genoemd mag worden. Want met het vorderen der jaren heeft dat vrijheidsideaal en het streven ernaar een alsmaar radicaler gezicht gekregen.

Was het al in politieke zin in de vorm van de gijzelingsacties in de zeventiger jaren, even goed kan er gesproken worden van criminalisering, zoals die in de activiteiten van Satudarah tot uitdrukking komt en waarvan de documentaire dus treffende beelden liet zien. Geen beter bewijs dan dat de ontwikkeling van de organisatie van die motorclub de oprichters ervan met hun idealen en uitgangspunten duidelijk boven het hoofd was gegroeid. Te veel twijfelachtige figuren konden zich via eden van trouw nestelen in de schoot en de veiligheid van dit bloedbroederschap. Noem maar eens een betere omgeving om in schuil te gaan voor iemand die genoeg te verbergen heeft, als zwijgplicht zo ongeveer als het hoogste goed in het vaandel van de club wordt gedragen. Waardoor, als je als kijker niet beter wist, het beeld van dat uit zijn krachten gegroeid jongensboek kon ontstaan, met als acteurs en figuranten uitsluitend mannen die de jaren des onderscheid zichtbaar niet hadden bereikt en zich daar in woord en gebaar, in uiterlijk en gedrag maar al te graag op wilden voorstaan. Waarin zo doorgeschoten werd dat elk besef van wel en niet kunnen en mogen, zodra gefilmd, wel leek te verbleken en plaats maakte voor bluf, lef, botheid en domheid. Met als gevolg dat het masker meer dan eens af viel en het wolven bleken, die zich in schaapskleren gehuld hadden. Tenminste, als je er goed naar keek.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Media en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Wolven in schaapskleren

  1. sjoerd zegt:

    Toch blijf ik er verre van weg…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s