Testament of youth

Het moet aan de Nederlandse neutraliteit liggen dat de Eerste Wereldoorlog in ons collectieve geheugen een minder prominente plaats heeft gekregen dan de Tweede Wereldoorlog. Zo niet in de ons omringende landen waar die Eerste Wereldoorlog de Grote Oorlog wordt genoemd en waar de Wapenstilstandsdag nog altijd massaal op en rond 11 november wordt herdacht. Waarschijnlijk omdat er voor het eerst sprake was van een gewapend conflict op een schaal welke veel omvangrijker was dan alle oorlogen van de eeuwen ervoor, die zich meestal op een beperkt gebied afspeelden, dus ook niet die grote aantallen slachtoffers kenden als er nu tussen 1914 en 1918 vielen. De publieke opinie werd er diep door geraakt, om niet te zeggen geschokt als nooit tevoren. Met als gevolg dat het voor velen een bron van inspiratie werd om de stem te verheffen tegen deze vormen van exceptioneel en bruut geweld. Waaronder de Engelse pacifiste Vera Brittain, van wie de autobiografie en meer in het bijzonder haar ervaringen als verpleegster tijdens de Eerste Wereldoorlog als basis dienden voor de film “Testament of youth”, welke momenteel onder andere in het Maastrichtse Lumière draait en die bij de vorming van een oordeel testament_atoch wat gemengde gevoelens oproept. Wat niet in de laatste plaats te wijten is aan een in mijn ogen wat onevenwichtige opbouw van het verhaal zoals het zich op het doek ontrolt en dat in feite drie delen kent.

Allereerst een aanloop van ongeveer drie kwartier waarin de vooroorlogse idylle op het Engelse platteland, de zorgeloosheid van Vera met haar familie en vrienden wordt getoond en waar Vera soms iets van de blauwkous en weerbarstigheid laat zien die later haar leven zal gaan bepalen. Er sluimert wel wat, maar al met al kabbelt de film wat voort naar het beslissend punt, waar alle levens veranderen door de aanslag in Serajewo en het daarop volgend uitbreken van de Eerste Wereldoorlog. Waaraan elke Engelse jongeman in termen van ‘good sports and fairplay’ zorgeloos gaat deelnemen, dus onvoorbereid is op de catastrofe die hem te wachten staat. Waarmee het belangrijkste en tegelijk heftigste deel van de film begint, als Vera haar studie laat voor wat die is en als verpleegster ook aan het front in Frankrijk gaat werken. Daar raakt ze te midden van de meest barre ellende verzeild, wat dan ook diep insnijdende fragmenten oplevert. Deze episode die dus breder uitgesponnen wordt, eindigt toch tamelijk abrupt met beelden van de dag waarop de wapenstilstand wordt gesloten. Vera weet dat ze al haar vrienden van voor de oorlog verloren is en dat ze het leven verder alleen het hoofd moet bieden. En als zij vervolgens tijdens een protestbijeenkomst haar pacifisme belijdt, betekent dat het onverwachte einde van de film, een eind dat toch min of meer uit de lucht komt vallen en dat zelfs in zekere zin onberedeneerd is, aangezien je als kijker geacht wordt de verbindingen te leggen, die eigenlijjk nergens gesuggereerd zijn. En dat is toch jammer voor een film die als statement tegen bruut geweld beslist deugde.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Kunst en cultuur en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Testament of youth

  1. Dhyan zegt:

    Dat is juist de truuk, de kracht van het (liefst plotselinge) eigen optredende inzicht. Dat het zo voor de hand ligt valt alleen intelligente figuren als jij op.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s