Een kijkdoos vol onschuld

Wie herinnert zich niet de staat van onschuld waar alles in het leven mee begint? De tijd van de verwachtingen, van de hoop, van de vragen en vooral het niet-weten en niet-begrijpen, een tijd die daardoor, ook achteraf bezien zo vervuld was van geluk. Omdat alles eigenlijk toch steeds klopte. Een tijd die zo’n tien jaar duurde en zich nu, zestig jaar later, vertaalt in herinneringen die uitsluitend de vorm hebben van klanken en beelden. Zonder dat enige samenhang of verband daartussen is te ontdekken bij dat slaan van die blikken in de kijkdoos van mijn verleden, die ik met vertedering hanteer en koester. Al was het alleen al om die belichaming van mijn onschuld terug te zien. In het Verkade – album met Hans de torenkraai, in de strips van Kapitein Rob en van Bulletje en Bonestaak, in de sportkarikaturen van Bob Uschi en Klaas Peereboom, in de bonnen waarmee nog suiker, boter en koffie kon worden gekregen, in de plaatjes van kabouter Piggelmee, in het zilverpapier dat werd gespaard voor de arme negerkindertjes in Afrika, in de poppetjes van de ogen die door The Ramblers werden bezongen, in de Vliegende Hoedjes en in de wolletjes die op maandag aan de waslijn hingen te waaien en te drogen met daarnaast vaker raadselachtige stukken stof die onmogelijk thuis te brengen waren voor het jongetje dat ik was en dat nog Robbie genoemd werd.

Dat zijn plezier beleefde in de zandbak, samen met zijn zusje Nettie en dat vol verwondering naar de Schuco-autootjes keek die hoewel opgewonden, maar niet van de tafel wilden vallen, want rechtsomkeert maakten als de rand ervan werd bereikt. Ra, ra, daar was het leven toen nog onophoudelijk mee gevuld en met de dooddoeners en de kluitjes in het riet die als antwoorden golden, maar wist jij in je onschuld toen al veel? Als er al wijsheid te halen was, dan toch op de kleuterschool, waar er met blokken gespeeld mocht worden en tekenen een hoofdvak was. En later op de lagere school, met de kroontjespen, de inktpotjes, de rode -, groene -, paarse – en oranje – inkt waarmee mocht worden geschreven als beloning voor geleverde schrijfprestaties. Waarmee al een wissel op mijn staat van onschuld werd getrokken. Want daar kwamen de wedijver, de beloningen met cijfers en vlaggen bij elk goed afgeleverd werk. Vooral bij rekenen en bij taal, die de belangrijkste gebieden werden om die onschuld te ondermijnen. Wat ondershands en zonder dat je het in je argeloosheid merkte, even hard gebeurde bij het zingen, waar je voorgehouden kreeg, of eigenlijk wijsgemaakt werd dat je het mooiste zong als je kaarsrechtop zat en je handen op de rug hield. Wist ik, onschuldig lam als ik was, veel. Met als gevolg dat ik met open ogen in de val van list en verleiding liep, om vervolgens mijn onschuld voorgoed kwijt te raken. Zij het dat ik gelukkig merk dat flarden ervan, zoals ik ze in die kijkdoos aantrof, dichter bij mij dan ik dacht, zijn gebleven.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Herinneringen en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Een kijkdoos vol onschuld

  1. sjoerd zegt:

    Tegenstrijdige punten kreeg je toen. De sommen waren foutloos, maar omdat schoonschrijven onderdeel uitmaakte van de beloning kreeg ik een magere 6…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s