Een leven als een roman

Haar leven is dus bepaald een roman geworden, maar dan een van het soort dat je als lezer ervan bedrukt en terneerslaat, met als uitkomst en tegelijk de conclusie dat het stukken minder heeft opgeleverd dan de som der delen. Zo donker zijn haar jaren toch wel geweest op dit ondermaanse dat ze inmiddels al weer ruim negen jaar geleden heeft ingeruild voor de eeuwigheid, zonder dat de herinnering aan haar verloren is gegaan. Zij het dat die wel vervuld is van een traan hier of daar en ook de nodige barstjes kent. Want vaker door de nood gedwongen moest ze haar eigen weg gaan. Van een vrije keuze was er daarbij geen sprake en meestal ging het tegen de verdrukking en opkomend tij in haar omgeving in. Met als enig gevolg het onbegrip dat haar ten deel viel, het oordeel dat daardoor altijd anders en voor haar verkeerd uitpakte. Zodat haar eigenlijk bij voortduring, in feite van jongsaf aan, een plaats in de marge restte, als het meisje, de vrouw die er wel was en ook werd geduld, maar niet geacht werd ertoe te doen en een rol in het leven van anderen te spelen. Dat bleek haar lot te zijn, waaraan ook niet meer te ontkomen viel omdat ze een vrouw was, in de veertiger jaren geboren en in het bezit van een gemiddeld verstand. Dus kansloos om de vermeende status en prestige van haar ouders te bevestigen of waar te maken. Een rol die was weggelegd voor haar beter toegeruste broer.

Zo ging dat toen. Zo waren de verhoudingen, die je tekenden voor het leven. Haar dus ook, waar ze wel geacht werd haar rol naar haar maat en niveau mee te spelen. Ter meerdere eer en glorie van haar vader en moeder. Wat vanzelfsprekend helemaal mis moest lopen en er uiteindelijk toe leidde dat waar zij zich al min of meer uit hart van haar ouders verwijderd voelde, wel noodzakelijkerwijs uit het zicht moest raken. Haar weg in het leven zocht, meer viel dan opstond om ten slotte een partner te vinden, die evenveel haken en ogen, ondanks zichzelf alweer, aan zijn persoonlijkheid kende. Het resultaat was een huwelijk en een omgeving waarin het sappelen en de woorden ‘ondanks’ en ‘hoewel’ de hoofdtonen vormden en een wereld deden ontstaan die alleen een binnenkant kende. Waar wel kinderen kwamen, maar de duisternis, het tobben en de somberte met het vorderen der jaren alleen maar toenamen. Niemand had er wat te missen en ook geen antwoord op de vraag waartoe het leven diende of wat het voorstelde. Zodat zij rond haar zestigste de vlag streek, ziek werd, geen zin meer had en op een gure, natte, koude januaridag, zo’n negen jaar geleden werd begraven, maar door de verdrietig stemmende herinnering aan haar, die op die dag ontstond, zo waar bewees dat het leven in welke vorm ook zin heeft en bepaald waard is om beschreven te worden.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Mensen. Bookmark de permalink .

Een reactie op Een leven als een roman

  1. L zegt:

    Knap bschreven, Rob. Neerdrukkend wel, hoe sommige mensen inderdaad nauwelijks een kans krijgen iets van hun leven te maken, zoals je altijd op het hart wordt gedrukt te proberen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s