Ons rivierenlandschap

Dat Zuid – Limburg landschappelijk bezien een parel van schoonheid is, staat als een paal boven water. Ten opzichte van het Hollandse vlakke land met haar oneindige poldergroen met hier en daar die voorspelbare knotwilg wordt het oog dat op zoek is naar een exotisch gezichtsveld, ten Zuiden van Sittard danig verwend. Met telkens wisselende tableaus waarop ook hier vaker de uitbundige lof wordt en al is gezongen. Je zou er als bewoner van die streek haast blind chauvinistisch van worden. Zodat het ook wel eens goed en verfrissend is om je licht elders op te steken. Want er is waarachtig in Nederland wel meer fraais onder de zon dan ons Limburgs landschap, waarop verliefd zijn op zich allerminst verboden is, maar welke liefde alleen maar verdieping krijgt als ook eens kennis wordt genomen van wat er verderop en elders zoal aan lekkers in het landschap te genieten is. Dat moest er als aanloop wel even uit voordat er van wal gestoken kan worden met het loflied op het rivierenlandschap dat zich in optima forma en haast als een model ontrolt tussen de molen van Ruysdael in Wijk bij Duurstede en het kasteel van Amerongen. Wat ik dus mocht zien toen ik mij op de dijk bevond welke zich uitstrekt tussen die twee punten.

Met voor mijn ogen de Nederrijn die zijn weg daar zocht, met eromheen uiterwaarden en velden die zich wit en uitbundig geel kleurden door de overvloed aan fluitenkruid en boterbloemen en daarbinnen koeien, schapen en kippen als de levende have die zich er te buiten kon gaan. Daarboven de typisch Nederlandse wolkenluchten, zwaar, drachtig van regen en afgewisseld met dat blauw, die lichtpunten die de zweem van somberheid weten te voorkomen. Waarmee de omlijsting van dit tableau haar logische voltooiing kreeg zonder dat dat enige product dat aan mensenhanden was ontsnapt, de stuw bij Eck en Wiel, daarbinnen ook maar kon detoneren. Het completeerde het beeld en accentueerde in feite de kracht van die gecombineerde schoonheid welke vorm kreeg door dat geel, wit, water en dieren te samen en dat mij als toeschouwer aan de kant en op de dijk half en half de adem benam en mij tegelijk deed beseffen dat landschappelijke schoonheid zich verder uitstrekt dan mijn eigen Limburg. Dat zag ik hier en had ik kort daarvoor rond de Kromme Rijn en bij Amelisweerd en Rhijnauwen, dus vlak onder Utrecht, ook al met eigen ogen kunnen aanschouwen.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Tips en getagged met , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Ons rivierenlandschap

  1. Ximaar zegt:

    Nederland heeft veel mooie gebieden. Als je er maar niet te vaak komt, want dan wordt het al snel ‘gewoon’. Zelf vind ik de Schoorlse Duinen mooi, de Veluwe, de Utrechtse Heuvelrug, de Drents-Friese Wolden, De Weerribben, De Kempen en Salland. Zuid-Limburg vind ik alleen ver buiten het bereik van Heerlen, Sittard en Maastricht mooi. En eigenlijk vooral het gebied rond Meghelen.

    Rond Eck en Wiel is het mooi als de Betuwe in bloei staat, maar zelf heb ik dan vaak nog meer oog voor de grote scheepvaart over de Lek en de Waal. Qua stadjes houdt het met Amerongen en Wijk bij Duurstede al snel op en vind ik het mooier langs de Maas bij Ravenstein en Grave of Heusden.

  2. sjoerd zegt:

    Ik was afgelopen weekend in de kop van Overijssel, en ik moet zeggen, dat weidse landschap viel vies tegen. Kilometers kijken zonder iets te zien…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s