Zoiets als vervreemding

Vervreemding is voor mij eigenlijk altijd een betrekkelijk abstract begrip geweest waar ik maar geen invulling aan kon geven. Wat er ongeveer mee werd bedoeld, liet zich nog wel raden, maar hoe het nou echt aanvoelde, bleef voor mij een raadsel. Dat het iets te maken moest hebben met mijn plaats in of ten opzichte van de werkelijkheid, leek nog het meest voor de hand te liggen. Losgezongen ervan of de greep erop kwijtgeraakt, moest wel in de buurt van de definitie ervan komen. Maar het bleef toch bij gissen zonder dat er in feite een echte tip van de sluier rond dat begrip vervreemding werd opgelicht. Tot ik vanochtend ineens het licht mocht zien en mij in een oogwenk, in een flits helder werd wat ik er precies onder moest verstaan, wat voor een gevoel het eigenlijk met zich mee bracht. En natuurlijk kwam dat inzicht, die herkenning tot stand in een situatie die gekopieerd kon zijn uit een film van Jacques Tati, hoewel een sketch van Monty Pythons er net zo goed model voor had kunnen staan. Het begon uiteraard in die 21e eeuwse omgeving van een parkeergarage, waar ik alweer op een andere wijze moest inchecken. Dat wisselt nagenoeg per keer. Om binnen te komen moest ik mijn betaalpas in de automaat bij de ingang stoppen. Nadat ik dat gedaan had, ging de toegangspoort open en reed ik naar binnen, waarna die poort meteen achter mij sloot. Niks aan de hand totdat ik besefte dat ik geen kaartje ontvangen had.

Waardoor ik mij tamelijk onzeker ging voelen. Wat alleen maar bij mij versterkt werd door het vooruitzicht dat ik waarschijnlijk alle tijd dat mijn auto daar geparkeerd stond, mij het hoofd zou gaan breken hoe ik over een aantal uur daar weg kon komen zonder de beschikking te hebben over een kaartje, door middel waarvan normaliter toch betaald moest worden. Zeker zo onrustig was ik ook geworden door het onbestemde geluid dat mijn auto na dat entree tijdens het rijden in die parkeergarage liet horen en dat veroorzaakt werd door haar antenne, iets wat mij met diezelfde auto nog niet eerder was overkomen. Misschien als gevolg van die andere binnenkomst. ben je in je onzekerheid geneigd te denken. Nou, toen ook nog eens geen keuzedag op de OV-chipkaart werd afgeschreven, maar in plaats daarvan de korting van veertig procent op het daltarief, was de boot goed aan en wist ik het in het geheel niet meer. Met daarbij alle deuren die zich nadrukkelijk automatisch en zonder door mij aangeraakt te zijn voor ons openden, kreeg ik helemaal dat onbestemde gevoel dat de machines, de systemen, de automaten mij de baas waren geworden en dat ik tegen hun effectiviteit niet bestand was, er in feite van afhankelijk leek te zijn geworden, op afstand geplaatst zonder greep op een werkelijkheid die ooit de mijne was. Waarmee het voor mij zonneklaar was dat de onttakeling, de onthechting die ik zo voelde, exact die abstractie moest zijn geweest die zonder dat ik het ooit echt begreep, de naam van vervreemding had gekregen en die mij tot die monsieur Hulot maakte, die verzoop in die altijd aanwezige en opdringerige moderniteit.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Zoiets als vervreemding

  1. sjoerd zegt:

    Ik vind het heerlijk dat ik deel uit mag maken van deze tijd van snelle veranderingen. Ik blijf het met verbazing volgen en van sommige vernieuwingen maak ik zelf deel uit.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s