Zelftypering en aandacht

Hoewel het wat stiller rondom is geworden, blijft de stoet van mensen die zich op een of andere manier willen profileren of karakteriseren, maar aan mij voorbij trekken. Ze houden maar niet op met al hun zelftyperingen, waarvan de grote vraag blijft wat daar de bedoeling of het belang van is. Want met al die eigenhandige benoemingen wordt de afstand tussen die mensen en hun omgeving er echt niet minder om, afgezien van het feit dat ik er zelf bijvoorbeeld helemaal niets mee kan noch mij in een van hun kenschetsen herken. Eigenlijk laat het eerste de beste voorbeeld dat al zien, hoewel het nog niet eens zo diep graaft noch leidt tot een fijn uitgewerkt profiel, maar ik het dus al moet af laten weten bij gebrek aan de aanwezigheid van enig aanknopingspunt daartoe. Terwijl het door deze en gene wel allemaal zo uit de mouw wordt geschud zonder dat er ook maar met de ogen geknipperd behoeft te worden. Zelfkennis heet dat die blijkbaar zo voor het oprapen ligt en kennelijk alleen maar aanmoedigt tot zelfetalering en – duiding. Want daar gaat het natuurlijk wel over als iemand zich langs de neus weg een ochtendmens noemt of zich aanmerkt als die typische avondmens of als de geboren nachtbraker.

Het gemak waarmee dat gebeurt, triggert mij des te meer omdat ik echt niet zou weten in welk van de drie profielen ik het beste zou passen. Er zijn namelijk van die dagen dat het bij mij in de morgenuren als een zonnetje loopt en soms voel ik mij ’s avonds pas kiplekker. En evenmin deins ik ervoor terug om zo nu en dan ook in de kleine uurtjes aktief te zijn. Maar om bij mij of in mijn gedrag een bepaald patroon te ontdekken dat tot zo’n typering moet leiden, daar zie ik geen kans of aanleiding toe. Omdat er meer dan genoeg dagen zijn dat ik de hele dag de gewenste vorm voor mijzelf vind en daardoor de konklusie gerechtvaardigd is dat ik mij in principe op ieder moment van de dag in staat voel om aan de bak te gaan en het eigenlijk nooit hoef af te laten weten. Wel zo fijn en tegelijk even prettig dat het mij daardoor niet lukt om mij als ochtend – of avondmens dan wel als nachtbraker te profileren en te afficheren. Eenvoudigweg omdat ik het niet kan, tenzij ik mij in een of andere bocht draai. Wat ik liever achterwege laat en het dus verkies om zonder uitgesproken profiel mijn gang te gaan. Dat voelt beter dan dat ik mij ook zo nodig moet tonen en voorzien van een etiket, een label of een stempel om het anderen makkelijker te maken, een handreiking te bieden. Of vergis ik mij en is het meer een kwestie van aandacht trekken dat zo gebeurt?

Advertentie

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving. Bookmark de permalink .

Een reactie op Zelftypering en aandacht

  1. Mack zegt:

    Ik was ooit een uitgesproken avondmens, maar die tijd is voorbij. Het ligt er ook aan wat je aan het doen bent.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s