De laatste wereldvrede

Wat kan er toepasselijker zijn dan dit gedicht op deze tiende mei, de dag waarop vijfenzeventig jaar geleden de Tweede Wereldoorlog voor Nederland begon? En natuurlijk is er niemand anders dan onze grote Nederlandse dichter Leo Vroman (1915 – 2014) die de zinloosheid van dat geweld, de oorlog als zodanig, zo treffend beschrijft in dit weergaloze “De laatste wereldvrede“:

Waarom draait een groot geschil?                                                                                                   Kijk vannacht eens lang en dood                                                                                            doodstil vanuit de sterren                                                                                                               naar deze kleine aarde.                                                                                                                     Wat blijft eigenlijk van verre                                                                                                          over van onze eigenwaarde?                                                                                                         Niets in de eeuwigheid                                                                                                                       om voor te vechten zo gezien en                                                                                                   waar kan een oorlog anders nog toedienen?

Ikzelf was eens in een daarvan gevangen                                                                                        en zag de eeuwigheid al gapen in de dood-saaie eindeloze tijd                                                van ons hopeloos verslappende verlangen                                                                                  naar vrijheid of desnoods een kopje chocola                                                                               met niets dan eindeloze slaap daarna.

Mensen! Hoe zoet is men geschapen!                                                                                           Hoe prachtig pas men in elkaar!                                                                                                        Ik ben verliefd op jullie, maar                                                                                                             ik ga met één oog open slapen:                                                                                                    ergens is jullie vreselijkste wapen                                                                                                  vast bijna klaar.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Gedichten en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s