Een overpeinzing op 4 mei

Zo maar wat overpeinzingen op de avond van de nationale dodenherdenking, welke ik begin met de verwijzing naar het rijk der fabelen van het idee en de hoop dat die vierde mei, die twee minuten stilte ’s avonds om acht uur, buiten de Dam, de Waalsdorpervlakte en een paar punten van samenkomst op hetzelfde tijdstip, echt leven onder de bevolking, navolging bij iedereen krijgen. Het is een regelrechte illusie om te denken dat mensen en masse hun auto op dat tijdstip van stilte langs de kant zetten om mee te doen aan de herdenking van de gevallenen en oorlogsslachtoffers. Het gebeurt gewoon niet, ook al zou ik het graag anders zien. Heeft mij dat lang genoeg ergernissen bezorgd, waaraan ik tot voor een paar jaar ook hier uiting gaf, inmiddels ben ik tot het inzicht gekomen dat mijn irritaties over dat in mijn ogen botte gedrag in die omstandigheid heel weinig helpen omdat dat herdenken, dat herinneren op die vierde mei van mensen op zich toch te veel gevraagd kan zijn. Die gedachte vatte bij mij post toen ik over die ergernissen nadacht en nog meer over de onmogelijkheid voor mij om in de aanleidingen van die ergernissen enige verandering aan te brengen dan wel een beweging daarin ten goede tot stand te laten komen. Sterker nog. Bij het denken daarover merkte ik hoe lastig het voor mij was geweest en nog is om aan die twee minuten stilte op vier mei ook zelf enige concrete vorm te geven.

Eigenlijk is het voor mij altijd een hele opgave geweest om mij bij dat herdenken mensen die tijdens de oorlogen gesneuveld of gestorven waren, voor de geest te halen. Ik kende niemand die dat was overkomen, terwijl ik nota bene met 1943 als mijn geboortejaar een kind van de oorlog genoemd mocht worden, voor wie die Tweede Wereldoorlog, de bevrijding heel dichtbij waren geweest, dus de moeite van het herinneren meer dan waard konden worden geacht. En toch was dat herdenken, dat betrachten van die stilte op vier mei ook voor mij dus steeds meer een abstractie geworden. Ondanks mijn beste wil van de wereld, mijn betrokkenheid bij de vierde en de vijfde mei, kon en kan ik mij er in feite niets bij voorstellen of voor de geest halen. Zodat het, hiermee rekening houdend, meer dan voor de hand ligt dat die hele dodenherdenking voor het gros van de mensen erg moeilijk in te vullen is, want aan hen weinig tastbare aanknopingspunten in de vorm van bijvoorbeeld herinneringen biedt. Zodat het daardoor ook begrijpelijk is dat voor veel mensen op den duur het leven doorgaat wanneer het zo ingewikkeld is en zoveel moeite moet worden gedaan om aan die twee minuten stilte passend en bevredigend inhoud te geven. Mij lukt het al bijna niet. En moet ik anderen dan daarom en daarop toch de maat nemen?

Advertentie

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

8 reacties op Een overpeinzing op 4 mei

  1. Ximaar zegt:

    Zo ver ik weet zijn er in mijn familie en kennissenkring geen (voor-)ouders geweest die in de 2e wereldoorlog gesneuveld zijn.

    Hier ging trouwens een grote Boeiing over om 8 uur. Dat ze dat ding niet even een paar minuten aan de kant zetten is mij een raadsel.

  2. Mack zegt:

    Het is zo weinig moeite om de doden één keer per jaar te herdenken.

    • robschimmert zegt:

      Het gaat mij niet om de moeite, maar vooral om dat herdenken voor mijzelf tastbaar te maken, concreet inhoud te geven. Al die in oorlogen gesneuvelden blijven voor mij abstracties. Dat bedoel ik.

      • Mack zegt:

        Ok, dat ben ik met je eens. Ik herdenk ook niemand. Het is meer het spektakel, en ode aan de veteranen, voor wie ik wel respect heb dat die daar elk jaar nog staan.

  3. nielshagen zegt:

    Het is juist de abstractie die het geheel levendig houdt. Niet de individuele mensen die gestorven zijn, maar dat zij dat deden voor iets groters dan henzelf. Dat vieren we morgen uitbundig. Maar het lijkt mij goed om stil te blijven staan waarom we dat kunnen doen.

  4. hanneke zegt:

    De broer van mijn moeder sneuvelde in mei 1940. We hebben wat foto’s, zijn helm, de brief waarin het overlijden aan de familie werd meegedeeld, en wat ons over hem verteld werd.

  5. sjoerd zegt:

    Mijn vader is gewond geraakt in Indië en moest daardoor een been missen. Dat hebben we ons hele leven met ons meegedragen.

  6. Ernst zegt:

    Kijk naar de wereld om je heen: je bent betrokken, je zit er middenin, de mensen sterven als ratten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s