Eene van oos

Natuurlijk heb ik wat met Limburg. En het wordt alleen maar meer naarmate ik er langer woon. Dat is inmiddels zo’n veertig jaar geworden. Dus mag het wel duidelijk zijn op welk niveau mijn liefde voor mijn provincie en nog meer mijn woonomgeving in het Zuidlimburgse zich bevindt. Wat bijna automatisch betekent, althans voor mij wel, dat de schoonheidsvlekken die er zich in mijn beleving voordoen, in dezelfde mate hinderlijker worden. Ik ben steeds minder geneigd om allerlei scheefgroei en misstanden onder de noemer cultuur te rangschikken en ze daarom maar voor lief te nemen. Zo werkt het bij mij niet. Misschien is dat nog wel een spoor van dat Calvinistische duiveltje in mij dat mij verhindert om in alles en met de grote stroom mee te gaan. Omdat Limburg mij te lief is, ben ik op zoek naar de sublimatie van haar schoonheid en stoort elke wanklank mij des te meer. Met als meest recente voorbeeld weer zo’n typisch staaltje van die regionale introvertie, van die naar binnen gerichte blik, welke welhaast een basisvoorwaarde moest zijn voor het ontstaan en de bloei van de vriendenrepubliek, welke nog altijd niet met wortel en tak is uitgeroeid. Integendeel, nog steeds kan bestaan als een van die vooraanstaande vroede vaderen – en het gaat weer over de burgemeester van Valkenburg – zonder veel omhaal van woorden en zonder een kleur op de wangen nog steeds de eigen kring en omgeving als de standaard voor alles durft te benoemen.

Wat zoveel wil zeggen dat je in die oriëntatie mee doet en recht van spreken hebt, als je ‘eene van oos’ wordt genoemd. Dan hoor je erbij, ben je geaccepteerd en leg je gewicht in de schaal van diegenen die vinden dat zij er maatschappelijk, individueel en gezamenlijk toe doen en ieder dus de maat mogen nemen. Met als enige uitkomst een overzichtelijke wereld die alleen maar de neiging heeft om steeds kleiner te worden. Omdat mensen nu eenmaal mensen zijn met hun zwak – en eigenaardigheden waardoor ze niet gemakkelijk hun gelijken zullen erkennen. Vandaar dat in hun wereld en in hun beleving uitzonderlijkheid en exclusiviteit wordt gevraagd om de kwalificatie van ‘eene van oos’ te verkrijgen. Waarvan de organisator en directeur van de Amstel Gold Race, Leo van Vliet, dus vorige week het sprekend voorbeeld was toen hij door de gemeente Valkenburg werd gelauwerd en dus door de burgemeester van die gemeente gepromoveerd werd tot ‘eene van oos’. Waarbij de goede verstaander natuurlijk die ene en niet uitgesproken redengeving kon vermoeden, namelijk dat die van Vliet zo getapt was en in die binnenkring opgenomen werd, omdat hij geld bij hen in het laatje bracht. Want zo pervers kan die sfeer en die cultuur in die vorm inderdaad worden. Met nog altijd teveel voorbeelden daarvan in het Limburg van vandaag aan de dag.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Limburg en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Eene van oos

  1. sjoerd zegt:

    Je kunt uiteraard vreemden inkopen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s