De Limburgse spagaat

Het blijft een terugkerend verhaal. De ambivalentie, de tweeslachtigheid van het provinciaal bestuur in Limburg. Of is het halfslachtigheid? Laten we het maar houden op de spagaat waar ze zichzelf altijd weer brengt, waarbij in het midden gelaten wordt of het wel of niet door incompetentie komt. Het zal wel iets te maken hebben met die eeuwige zoektocht naar oriëntatie omdat men zich op het Gouvernement nu al tientallen jaren in de mist waant en een weg zoekt, zonder echt te weten waarheen. Hoe kan het ook anders als dat zich aanmeten van de rol van slachtoffer en underdog tegelijk een zich herhalend patroon is, als dat gevoel van aan de laatste mem bij Den Haag te hangen maar overheerst en als alleen maar in termen van achterstand ten opzichte van de rest van het land gedacht kan worden. Dan schijn je dus wel veroordeeld te zijn tot het maken van allerlei vreemde noodsprongen die enig geloof in jezelf en je toekomst in stand moeten houden. Was daar eerst die rare handelsmissie en die nog idioter alliantie die met een of ander Chinees gewest zou worden aangegaan vanuit het geloof dat men in die verre Aziatische omgeving nou net op de Limburgse know how en producten zat te wachten en dat er daar dus iets te halen was, wordt er door hetzelfde provinciale bestuur opnieuw zo’n wereldvreemde konijn uit haar eigen hoge hoed getoverd. Aan fantasie geen gebrek. De verbeeldingskracht blijkt bij de gedeputeerden op volle sterkte te werken, zoals ook bij die kat die in nood rare sprongen maakt.

Want krijg het maar verzonnen. Of is dit idee ingegeven door de zoveelste oneliner van Rutte op bezoek in onze provincie en die dus ook iets behartenswaardigs moest zeggen, dus het pionieren hier in Limburg vergeleek met wat er zo succesvol in Beieren gebeurde? Aan zo’n half woord bleken ze op het Gouvernement meteen genoeg te hebben. Want nog geen twee dagen later was er het voorstel om op het Nederlandse consulaat in München een permanente post te bemannen, van waaruit een samenwerking tussen Limburg en de deelstaat Beieren opgestart kon worden en in elk geval de Limburgse belangen in dat deel van Duitsland nadrukkelijker behartigd zouden worden. Alsof Beieren op dit initiatief zat te wachten, er reikhalzend naar uitkeek. Het hoeft je maar in de bol te zijn geslagen. Wat des te sneller en gemakkelijker gebeurt als je compleet losgezongen bent van de werkelijkheid, welke er nog altijd in bestaat dat Limburg deel uitmaakt van Nederland en daar haar rol moet spelen, met gebruikmaking van haar specifieke ligging, die haar in staat stelt om bruggenhoofd naar Europa te zijn, om zo iets voor Nederland te betekenen. En dat schiet bepaald meer op dan onbekookt en gevoed door emotie de andere kant op te kijken en de spagaat te kiezen, met het idee dat dat de provincie veel meer helpt.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Limburg en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s