Een geval van buitensluiting

Buitensluiting. Typisch zo’n begrip dat te pas en te onpas voorbijkomt in allerlei beschouwingen over het hedendaagse maatschappelijke klimaat in ons land. Het zou vooral asielzoekers, vreemdelingen, allochtonen en eigenlijk iedereen die niet ‘van Neerlands bloet’ is, treffen. Menigeen lijkt dit lot beschoren te zijn. Wat niet weg neemt dat het voor nog meer, ook voor mij, toch een abstractie is gebleven, die maatschappelijke buitensluiting, dat er niet bij horen, dat niet geaccepteerd worden. Uiteraard hebben we allemaal wel eens in ons leven zo’n soort gevoel gehad. Waardoor we denken te weten waar het over gaat, als de situatie van die niet – Nederlanders aan de orde is. Maar dan gaat het toch echt over iets anders. Want er zijn allerlei niveaus van buitensluiting, tot aan de omstandigheden waarin de deur dichtgegooid is en ook potdicht blijft, er geen denken aan is dat hij geopend wordt hoezeer je ook je best doet om op eigen kracht binnen te komen. Dat heb ik gisteren eigenlijk aan den lijve ondervonden, hoewel ik die ervaring door mijn eigen stomme schuld en onnadenkendheid over mijzelf heb afgeroepen. Het neemt echter niet weg dat, toen ik eenmaal met dat voldongen feit werd geconfronteerd, de metafoor snel door mij werd herkend. Wat wilde namelijk het geval? Ik was in de tuin aan het werken en uiteraard was er niemand bij mij in huis. Ik onderbrak dat werk even voor een sanitaire stop en ging daartoe naar binnen via de keukendeur die ik mijn gewoonte getrouw weer afsloot. Meteen na die stop ging ik door de voordeur naar buiten die uiteraard in het slot werd getrokken om met mijn snoeitaken buiten verder te gaan.

Een uurtje later was ik klaar. Ik wilde achterom mijn huis ingaan maar merkte dat de keukendeur op slot was en dat ik geen sleutel bij de hand had. Ook de voordeur was dicht. Dus stond ik doodgewoon buiten. Ik had mijzelf buitengezet. Ik kwam mijn huis niet meer in. Daar stond ik dan volkomen onthand, hoewel meteen op zoek naar een oplossing. Waarvoor een slaapkamerraam dat op een kier stond, een aanknopingspunt bood. Dus ladders gepakt om op de hoogte van die opening te komen en deze geposteerd tegen de aangrenzende muur. Om zo een beweging via dat venster naar binnen te kunnen maken. Wat evenwel belemmerd werd door het feit dat die ladder, met haar verhoogde tweede deel, nu net het verder openen van dat raam verhinderde. Een volgende stap was dus om de ladder zelf, zonder haar verhoging, te benutten om binnen te komen. Wat mogelijk bleek, maar tegelijk voor mij een stap te ver was, want teveel waaghalzerij van mij vroeg. Zodat er niets anders op zat dan de hulp in te roepen van een buurman, die veertig jaar jonger, vast stukken leniger en ook nog eens langer dan ik was. Die met die ene soepele beweging inderdaad ook uitkomst bracht en mij weer mijn entree bezorgde in mijn eigen huis en tegelijk mijn buitensluiting beeindigde. Waarna ik, van de eerste schrik bekomen, al snel de metafoor zag. Met dien verstande dat het hier mijn eigen schuld was dat mij dit overkwam, terwijl zovelen er niet om gevraagd hebben om door dat lot van buitensluiting getroffen te worden.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op Een geval van buitensluiting

  1. sjoerd zegt:

    Tsja, het zal iedereen wel eens overkomen zijn…Ik ben blij met de electronische sleutel van de garagedeur. Daar kan ik altijd naar binnen, tenzij ik de pincode verkeerd in typ, dan moet ik een half uur wachten…

  2. hanneke zegt:

    Nog handiger is een reservesleutel bij die veertig jaar jongere, stukken leniger en ook nog eens langere buurman.

  3. math zegt:

    Of in een plastic boterhammenzakje gewikkeld hem ergens verstoppen aan de voorzijde, desnoods in een kokertje van oude fotofilmrolletjes in de grond verstoppen. Wel ieder half jaar controleren of hij er nog ligt om zo je geheugen op te frissen. En dan nooit aan de borreltafel je versteekplek verklappen. Zo kun je ook een reservesleutel van je auto ergens verstopt aan de onderkant van je auto plakken met tape en draad.

  4. Dhyan zegt:

    Van buitensluiting kan ook sprake zijn bij afwezigheid van bereidwilligheid tot enige aanpassing en is dus niet per definitie altijd maar eenzijdig het geval.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s