De lelijkheid van Bastogne

Het is jaren geleden dat ik in Bastogne ben geweest. De laatste keer dateert van de tijd dat die plaats nog moest worden aangedaan, of liever gezegd gepasseerd, toen er nog geen doorgaande autoweg door de Ardennen was en er tussen de Belgische Baraque de Fraiture en Arlon nog over secundaire wegen gereden moest worden in de richting van het Zuiden van Frankrijk. Waar toen die onzaligheid van Houffalize en Noville was voordat uiteindelijk Bastogne werd bereikt, op welke plaats verder vanwege die doortocht over haar lange, lange hoofdstraat nauwelijks acht werd geslagen. In de herinnering aan toen lag tot op heden slechts haar grauwheid opgeslagen, terwijl de plaats als zodanig sedertdien slechts bij mij die ene keer per jaar tot leven kwam als ze onder de naam ‘Bastenaken’ fungeerde als keerpunt in de oudste wielerklassieker. Want wat had ik er voor de rest nog te zoeken? Tot ik daar gisteren opeens weer aanbelandde, gewoon om de inwendige mens te versterken en eigenlijk meteen onder de indruk te raken van haar onbeperkte lelijkheid, die zich nog het meest manifesteerde op een kruispunt van wegen, bij een plein, aan het eind van haar vermaarde en vooral lange hoofdstraat.

Waar dan ook het minste of geringste dat naar schoonheid kon neigen, was geëlimineerd. Met als resultaat een totaal volgeparkeerde ruimte rondom een tank die moest herinneren aan het oorlogsverleden van Bastogne, met daaromheen nagenoeg alleen etablissementen met terrassen welke dus niets meer aan uitzicht te bieden hadden dan alle auto’s die zich daar bevonden. Grieken, Turken, pizzeria’s, brasseries, chocolateries, ijssalons en patissiers, met daartussen die ene charcuterie, Hotel Leo dat zich drie sterren had toegekend, Friture 2000 en de immobilier Pascal Moutschen die met zijn lichtreclames deze Place McAuliffe nog verder verlevendigde en haar aanzien alleen maar nog meer degradeerde. Tot een plek waar iedere hoek en elk gat benut wordt om er maar een graantje mee te pikken van al die bezoekers die in deze stad op weg zijn naar sporen van haar oorlogsverleden. Met de ultieme lelijkheid ter plaatse tot gevolg. Hoewel je die in feite op de koop toe moet nemen omdat je er alleen maar een oogwenk verblijft, zeg maar passeert. Waardoor het een bijna aandoenlijk oord wordt, dat Bastogne, met haar speerpunt op die Place McAuliffe, waar de schoonheid volledig verloren gegaan en zelfs geofferd is.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in De wereld en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s