De Matthäus Passion

Of het allemaal in de vorm van een traditie gegoten moet worden, is maar de vraag. De Matthäus Passion is immers een muziekstuk dat van alle tijden is en op ieder moment van het jaar voluit genoten kan worden. Dus op zich is die opvoering ervan die altijd in de Stille Week wordt gepland, beslist niet noodzakelijk. Maar het schijnt nu eenmaal zo te moeten omdat de jarenlang heersende gewoonte dat zo wil. Dus voeg je je daarnaar en weet je je op een woensdagavond, voorafgaand aan Pasen, in de Theresiakerk in Maastricht, die vanwege haar spectaculair goede akoestiek verkozen is om daar de Philharmonie Zuidnederland dat meesterwerk van Bach ten gehore te laten brengen. In een kerk die dus afgeladen vol is met negenhonderd mensen die deze in 2015 eenmalige uitvoering in Maastricht niet willen missen. Met de opeenvolging van prachtige muziek, aria’s en koralen gedurende bijna drie uur als de gerede aanleiding voor ieders aanwezigheid, waarbij het lijdensverhaal dat immers bekend genoeg is, en de weinig comfortabele zitplaatsen, zoals dat nu eenmaal hoort, op de koop toe worden genomen. Gewoon omdat het genieten is voor wie van pure muziek houdt.

Met die meeslepende melodieën, de fabuleuze koorzang, waarvoor opnieuw dat indrukwekkende Philips’ Philharmonisch Koor tekende, en de ontzagwekkende vocale en fysieke prestatie die telkens weer moet worden geleverd door de tenor die de rol van Evangelist heeft te spelen en waarvoor deze keer Bernard Loonen werkelijk diep respect verdiende. In dezelfde adem moet zeker de dirigent genoemd worden, de jonge Engelsman Matthew Halls, van wie de kracht met name school in zijn dienstbaarheid waarmee hij orkest, koor en solisten naar grote hoogten voerde zonder zelf te willen excelleren en de hoofdrol op te eisen. Met distinctie en terughoudendheid bracht hij een uitvoering van de Matthäus Passion tot stand waarin de muzikaliteit, omdat daar toch het accent op werd gelegd, het lijdensverhaal kracht bijzette. Waarin zoals gezegd voor elke aanwezige wat wils te vinden was. Wat in mijn geval de adembenemende en tegelijk verstilde aria “Am abend da es kühle war” betekende, zoals deze gezongen werd door de bas, die alleen begeleid werd door een gestreken basso continuo. Het hoogtepunt van mijn avond, omdat je op het harde steen van die kerk zelfs een speld kon horen vallen.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Muziek en getagged met , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s