Le meraviglie

Het is een wet die van kracht is zolang er filmhuizen bestaan. De daar vertoonde films moeten voorzien zijn van lagen, als het al niet dubbele bodems zijn, zoals ze ook boordevol behoren te zitten met metaforen, symbolen en wat al niet. De ware filmliefhebber moet immers wat hebben om over na te denken, in ieder geval de kans krijgen om de schijn ervan op te houden. Dat is een in de loop der jaren gegroeid beeld dat zo nu en dan bevestigd wordt, maar tegelijkertijd diezelfde bezoeker ook pootje kan lichten. Omdat er ook wel eens niet meer kan blijken te zijn dan er is. Misschien heeft de filmmaker het wel precies zo in beeld gebracht als hij had bedoeld. Zodat je als kijker klaar bent als de film is afgelopen en er verder niets meer te redeneren en na te praten valt. Die gedachte vatte bij mij post, hoewel niet meteen, omdat ik in eerste instantie ook in die gebruikelijke val trapte, na het zien van de film ‘Le meraviglie’. Waarin filmmaakster Alice Rohrwacher de confrontatie tussen het plattelandsleven in Umbrië in haar meest oorspronkelijke staat en de moderniteit van tv-programma’s die met die authenticiteit aan de haal proberen te lemergaan, breedvoerig verbeeldt. Hoewel tegelijk ook wel in bepaalde opzichten de raadselachtigheid ook niet ontbreekt, waardoor je als kijker sporen opgaat die uiteindelijk dood lopen omdat ze verder niets blijken bij te dragen aan het begrip van het verfilmde verhaal.

Dat laat namelijk per saldo toch zien wat er is, met op een enkel punt inderdaad ruimte voor interpretatie en vraagstellingen. Met als finale en uit het slotbeeld te trekken conclusie, die dan wel weer voor mijn rekening komt, dat idealisme en terugkeer naar de natuur, naar het pure leven niet meer haalbaar is en het moet afleggen tegen de schijnwereld van reclame, commercie en communicatie. Niet meer en niet minder, zij het dat Alice Rohrwacher haar film ook gebruikt om de kijker te laten genieten van de bijenhouderij pur sang met bijenvolken in de hoofdrol, met daarnaast mooie acteerprestaties van vier meisjes, die nagenoeg naturel hun aandeel in het verhaal leveren. Voeg daar aan toe het overtuigend spel van de vader van het gezin dat volgens zijn idealen zo nodig terug moest naar de natuur en er zijn redenen genoeg genoemd om deze sympathieke film te gaan zien. Waarbij de waardering ervoor bepaald niet valt of staat met het begrip van de rol van een kameel of van een autistisch jongetje. Waarom zouden we moeten weten wat met hun aanwezigheid is bedoeld? Als er al iets mee is bedoeld. Omdat niet weten en niet begrijpen, een enkel raadsel, de genieting en het plezier niet in de weg hoeft te staan. Dat heb ik bij en na het zien van ‘Le meraviglie’ eens te meer kunnen ervaren.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Kunst en cultuur en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s